Terug naar de gemeenschap met de socioloog die van links naar rechts wandelde

De avond valt over de Melkerij in Brasschaat wanneer Mark Elchardus zijn glas whiskey met water aanlengt en terugblikt op een leven vol gedachtewisselingen. De emeritus hoogleraar sociologie van de VUB, wellicht de meest bekende socioloog van Vlaanderen, heeft net zijn beide recente boeken 'Reset' en 'Grenzen' op tafel gelegd. Een intellectuele reis van anarchisme via marxisme naar een eigenzinnige vorm van sociaaldemocratisch gemeenschapsdenken ligt achter hem. “Het komt niet alleen aan op herverdelen, je moet iets maken om te herverdelen,“ zegt hij, terwijl hij de politieke labels die zijn denken hebben gevolgd als te simplistisch afwimpelt. “Eerst moet die taart er zijn en dat veronderstelt maatregelen waar centrum links compromissen kan sluiten met centrum rechts.“

"Ik vind het verwarrend van links en rechts in die twee betekenissen te gebruiken" ▶ 3:06

Elchardus weigert zich in hokjes te laten duwen. Het probleem met het huidige politieke debat? De verwarring tussen twee verschillende betekenissen van links en rechts. “Links wordt dikwijls omschreven als mensen die bijna voor open grenzen zijn, en de rechtse positie zijn mensen die de gemeenschap willen afbakenen die zeggen we moeten controle hebben op wat een gemeenschap binnenkomt.“

Voor hem is dat fundamenteel anders dan de klassieke economische links-rechtsverdeling. “Ik vind dat verwarrend van links en rechts in die twee betekenissen te gebruiken. Ik spreek liever van nationalisme versus kosmopolitisme om die tweede dimensie aan te duiden.“ Op het eerste vlak blijft hij sociaal-democraat, op het tweede positioneert hij zich resoluut als nationalist, niet uit nostalgie, maar uit pragmatisme.

Die evolutie verbaast ook hemzelf soms. Begonnen als anarchistische sympathisant tijdens de provo-beweging van 1967, via een marxistische fase in Amerika, waar ironisch genoeg een seminarie van wereldsysteem-theoreticus Immanuel Wallerstein hem juist van het marxisme afkeerde, belandde hij bij het sociaaldemocratisch gedachtegoed. “Dat ben ik heel lang gebleven en in zekere zin ben ik dat nog altijd.“

"Er is eigenlijk weinig debat in de zin van dat men echt durft een confrontatie aangaan" ▶ 11:03

Wat Elchardus vooral stoort in het huidige politieke landschap is het wegvallen van het echte debat. “Er is eigenlijk weinig debat in de zin van dat men echt durft een confrontatie aangaan met ideeën die a priori radicaal verschillend lijken.“ In plaats van inhoudelijke discussies ziet hij vooral “cancelen“, het negeren van standpunten eerder dan ermee in debat treden.

Het cordon sanitaire rond Vlaams Belang illustreert voor hem dat probleem perfect. Als iemand die zijn hele carrière aan een openbare universiteit werkte, vindt hij die houding onaanvaardbaar:

“Ik heb mijn hele leven kunnen werken dankzij die belastingbetalers. Als het dan een partij is die 25% van die belastingbetalers vertegenwoordigt, waar zou ik dat bij een bol halen om te zeggen ik ga daar niet mee praten?“

Die kiezers zijn voor hem “zoveel miljoenen voelsprieten in uw samenleving die vanuit een persoonlijke situatie iets ervaren en dat kunnen meegeven als ze gaan stemmen.“ Hun signalen negeren is niet alleen ondemocratisch, het is ook dom vanuit sociologisch oogpunt.

"Op dit ogenblik zou iemand in een school moeten durven zeggen: beseffen jullie dat je bereid zou moeten zijn te vechten voor uw land?" ▶ 17:37

De gesprekken in de Melkerij hebben vaak een profetische ondertoon, en ook deze avond waarschuwt Elchardus voor een ontwaking die er aankomt. “We hebben hier denkelijk een paar decennia geleefd op een beetje onverantwoorde, onbezonnen wijze. Welvaart, welzijn, veiligheid en vrede zijn alles behalve vanzelfsprekend.“

Die vanzelfsprekendheid heeft volgens hem geleid tot een gevaarlijke naïviteit. Het geld uitgeven aan defensie werd jarenlang als zonde beschouwd, maar nu komen de rekeningen op tafel. De oorlog in Oekraïne toont de hypocrisie van het Europese model bloot:

“Wij vechten tot de laatste Oekraïner. We laten de Oekraïners het doen. Het outsourcen van ons eigen probleem.“

Europa excelt in wetgeving maar faalt economisch, constateert hij droog. “De Europese Unie is gestart als doel om economisch relevant te worden, maar het blijkt dat we enkel goed zijn in politiek. We zijn een wetgevende macht, maar als we onze economische macht verliezen gaan we niet meer zoveel druk kunnen uitoefenen.“

"Nederlanders hebben dat veel gemakkelijker, nationale trots" ▶ 19:34

In België zit de identiteitsproblematiek extra complex, erkent Elchardus. “Nederlanders hebben dat veel gemakkelijker. Nationale trots wordt in Nederland ook niet beschouwd als iets rechts of links, dat is oranje en een bindend aspect.“ België daarentegen zit gevangen tussen Belgische en Vlaamse nationale trots, met als gevolg dat elke vorm van gemeenschapsgevoel verdacht wordt gemaakt.

Nochtans toont sociologisch onderzoek het omgekeerde aan. “Landen die er ondanks hun diversiteit in slagen van dat gemeenschapsgevoel te hebben, doen het economisch beter, hebben performantere regeringen en kennen minder geweld en repressie.“

Voor hem is Vlaamse nationale trots geen rechtse aangelegenheid maar een praktische noodzaak. De meeste mensen zijn volgens hem “praktische nationalisten“, verbonden met hun omgeving niet door emotie alleen maar door gedeelde taal, cultuur en instellingen.

"We zijn over-geïndividualiseerd" ▶ 25:45

De kern van Elchardus' diagnose van onze tijd ligt in wat hij de “ontsporing van het individualisme“ noemt. “We zijn over-geïndividualiseerd. Het individualisme is ontspoord in een soort egocentrisme, alleen nog aandacht voor zichzelf.“

Dat individualisme op zich is geen probleem, integendeel. “Ik beschouw het individualisme als één van de grote verworvenheden van de westerse beschaving.“ Maar het is doorgeslagen naar iets destructiefs:

“Het is bijna alsof men gelooft dat alle problemen van de wereld kunnen worden opgelost door meer zelfexpressie.“

Die ontwikkeling heeft ook een historische context. Waar religie vroeger zowel individualisering als gemeenschapsvorming ondersteunde, heeft de verlichting alleen het eerste vervangen. “Met de verlichting is er wel een vervanging gekomen voor religie op vlak van individualisering, maar voor gemeenschap is geen vervanging gekomen en dat is gewoon weggevallen.“

Het resultaat? Een samenleving vol individuen die elkaar kwijt zijn geraakt.

"Frankrijk werd gemaakt. Ten tijde van de Franse Revolutie sprak minder dan 20% van de Fransen Frans" ▶ 28:09

Gemeenschappen zijn niet natuurgegeven, benadrukt Elchardus. Ze worden gemaakt, bewust geconstrueerd. “Frankrijk werd gemaakt. Ten tijde van de Franse Revolutie sprak naar schatting minder dan 20% van de Fransen Frans.“ De rest sprak verschillende regionale talen, waaronder Vlaams en Bretons.

Die historische les is cruciaal voor vandaag. Gemeenschapsvorming vergt bewuste inspanning, tijd en de juiste instrumenten. “We vergeten dat nu dikwijls. Men heeft Frankrijk gemaakt en in Italië heeft men dat gezegd toen Italië één was: nu hebben we Italië, nu moeten we nog Italianen maken.“

Voor Vlaanderen betekent dit dat initiatieven zoals de Vlaamse canon, het verhaal van Vlaanderen in het onderwijs, nuttig maar ontoereikend zijn. Het vergt meer dan geschiedenislessen om mensen te verbinden.

"Ik kan niet durven een ziekenhuis binnengaan als ik niet zou geloven dat de mensen daar hun opdracht serieus nemen" ▶ 34:33

Ondanks zijn kritiek op de over-individualisering blijft Elchardus optimist over de samenleving. Mensen doen meer voor elkaar dan ze beseffen, stelt hij. “Ik kan niet durven een ziekenhuis binnengaan als ik niet zou geloven dat de mensen die daar werken hun opdracht serieus nemen. Heel veel mensen doen dat, dus we moeten niet te pessimistisch zijn.“

Het probleem ligt niet bij de individuele burger maar bij het ideologische kader waarin die burger opereert. Te veel mensen geloven dat extreme zelfstandigheid mogelijk is, wat paradoxaal genoeg tot meer regelgeving leidt.

“Liberalen zeggen dat de vrijheid bedreigd is, maar zij zijn degenen die het meest reguleren. 100.000 bladzijden regels om de Europese eengemaakt markt te doen functioneren.“

De oplossing? Terug naar gemeenschapsdenken, waarbij mensen beseffen dat ze verantwoordelijkheden hebben naar elkaar toe. “Als je leeft in een samenleving waar iedereen denkt dat hij compleet vrij en individualistisch kan handelen, dan heb je precies enorm veel regels nodig om dat te regelen.“

"We moeten de spaarcenten mobiliseren" ▶ 43:14

Praktisch betekent die nieuwe koers dat België voor enorme uitdagingen staat. De overheidsschuld is te hoog om nog veel bij te lenen, de belastingdruk kan niet meer omhoog. “We kunnen geen verdere overheidsschulden maken en we kunnen de belastingen niet verhogen, dat is bijna in dit land uitgesloten.“

De enige uitweg? “We moeten de spaarcenten mobiliseren.“ Elchardus denkt aan grootschalige investeringsprojecten waarbij private spaarders worden aangetrokken met staatsgaranties. Het is geen gemakkelijke opdracht, maar andere landen slagen er wel in.

Een interessant detail dat hij opmerkt: “België heeft de vijfde grootste wapenindustrie van de Europese Unie. Veel mensen weten dat niet.“ Amerika toont hoe defensie-investeringen tegelijk economische stimuli kunnen zijn: “Amerika investeert zoveel miljarden in Oekraïne, maar in feite investeert Amerika zoveel miljarden in de eigen wapenindustrie die dan levert aan Oekraïne.“

"Het gemeenschapsdenken werd vooral gedragen door de christendemocratie en de sociaaldemocratie" ▶ 48:07

Zijn boek 'Reset' was een poging om dat gemeenschapsdenken nieuw leven in te blazen. “Als je het dan in één woord wil zeggen dan heb ik geprobeerd van het gemeenschapsdenken te herlanceren.“ Zijn diagnose: de traditionele dragers van dat denken hebben het laten vallen.

“Het gemeenschapsdenken werd vooral gedragen door de christendemocratie en de sociaaldemocratie, en ze hebben dat een beetje laten verwateren, vervangen door een overdreven ontspoord individualisme.“

Het gevolg? “We zitten nu in een tijdsbestek waar eigenlijk bijna enkel die nationalisten nog heel sterk over dat gemeenschapsgevoel spraken.“ Christendemocratische en sociaaldemocratische partijen staan voor de uitdaging om hun eigen tradities te herontdekken.

De reacties op het boek waren verdeeld. Christendemocraten reageerden positief, sociaaldemocraten veel negatiever. Maar Elchardus ziet wel evolutie: “Ik zie bijvoorbeeld bij Conner Rousseau dat toch weer sterker dat gemeenschapsdenken daar ook in naar voren treedt.“

"We zitten duidelijk in een fase van overgang van een periode van hyper-globalisering naar deglobalisering" ▶ 53:57

Zijn meest recente boek, 'Grenzen', analyseert de grote omwenteling die we nu meemaken. “We zitten duidelijk in een fase van overgang van een periode van hyper-globalisering naar deglobalisering of gematigde globalisering.“

Die omslag komt er niet zomaar. De financiële crisis van 2008, de pandemie, de oorlog in Oekraïne, allemaal momenten waarop we beseften hoe kwetsbaar onze hyper-geglobaliseerde economie is. “Voor levensnoodzakelijke producten zijn we afhankelijk van landen waar we niet afhankelijk willen zijn.“

Het is een patroon dat zich herhaalt. Ook aan het einde van de 19e eeuw, na een periode van intense globalisering, volgde een terugval naar meer nationale oriëntatie. Maar Elchardus waarschuwt voor de gevaren:

“Men moet oppassen met deglobalizing. Dat is precies wat men geprobeerd heeft na de Eerste Wereldoorlog en dat is een kenmerk geweest van fascisme en nazisme.“

"Mensen herontdekken de grens als een manier om zich te beschermen, maar ook als een vorm van respect" ▶ 58:06

De nieuwe consensus die hij ziet ontstaan gaat over “slimme grenzen.“ Zelfs kosmopolieten geven toe dat bescherming nodig is tegen cyberspionage, drugscriminaliteit en vreemde inmenging. “Mensen herontdekken de grens als een manier om zich te beschermen en ook als een vorm van respect.“

Die laatste dimensie vindt hij cruciaal. Grenzen zijn niet alleen defensief, ze zijn ook respectvol: “Binnen onze grenzen doen wij wat we willen en binnen hun grenzen doen zij wat zij willen.“ Het is de basis van diversiteit, niet de vijand ervan.

Die nieuwe kijk op grenzen opent perspectief voor een constructiever debat over migratie, een thema dat hem al decennia bezighoudt.

"Migratie is van alle tijden en migratie is goed, maar wat wij meegemaakt hebben is een massale migratie" ▶ 1:00:17

Over migratie spreekt Elchardus met de nuance van iemand die het debat heeft zien evolueren. “Migratie is van alle tijden en migratie is goed,“ begint hij. Samenlevingen met uitwisseling doen het historisch beter dan gesloten gemeenschappen.

“Maar wat wij meegemaakt hebben is een massale migratie met op heel korte tijd een heel sterke transformatie van de samenstelling van de bevolking.“ Die snelheid en schaal maken het verschil. Geconcentreerd in stedelijke gebieden wordt integratie een complexe uitdaging.

Hij heeft die evolutie van dichtbij meegemaakt. In het begin van zijn carrière was de vraag of integratie mocht worden gevraagd. “Het dominante standpunt was van links zeker ja dat ge mocht dat niet. Eisen dat ze zich integreren is een vorm van racisme.“

Nu moet hij het omgekeerde verdedigen: dat integratie wel mogelijk is. Studies tonen aan dat derde generaties beter integreren dan eerste generaties, maar het nieuwe aankomende migranten maken die vooruitgang teniet. “Het is dweilen met de kraan open.“

"Het is heel duidelijk dat op dit ogenblik asiel spijtig genoeg misbruikt wordt voor illegale migratie" ▶ 1:13:54

Zijn oplossing is pragmatisch: integratie kan lukken, maar op twee voorwaarden. “Dat er een tandje wordt bijgestoken in inburgering en dat we controle krijgen op de migratie.“ Legale migratie kan en moet, illegale migratie moet gestopt.

Het asielsysteem is onderdeel van het probleem geworden. “Het is heel duidelijk dat op dit ogenblik asiel spijtig genoeg misbruikt wordt voor illegale migratie.“ Een pijnlijke vaststelling voor iemand die het asielrecht als beschavingserrungenshafte ziet.

De keuze die zich stelt is fundamenteel: behouden we ons huidige samenlevingsmodel of accepteren we een andere richting? “Mensen hebben dit samenlevingsmodel waarin ze leven, ze vinden dat goed. Ze zijn niet de enige want velen komen naar hier omdat ze dat samenlevingsmodel zo goed vinden.“

"Denk eens goed na wat doe je elke dag voor anderen" ▶ 1:50:04

Tegen het einde van het gesprek wordt Elchardus persoonlijk. Zijn recept voor meer gemeenschapsdenken is verrassend eenvoudig: bewustwording. “Denk eens goed na wat doe je elke dag voor anderen. Veel mensen doen veel meer voor anderen dan ze beseffen.“

Die bewustwording is de eerste stap naar een gezonde balans tussen individualisme en gemeenschapszin. “Sta daar eens bij stil en wees daar eens blij mee. Denk daar eens over na dat doe ik allemaal voor anderen, en daar kan ik fier op zijn in plaats van dat passief te laten passeren.“

Het is een hoopvolle boodschap van iemand die zijn leven heeft gewijd aan het begrijpen van sociale processen. Ondanks alle diagnoses van crisis en ontsporing gelooft hij in de fundamentele bereidheid van mensen om voor elkaar te zorgen.

---

Als de whiskey opraakt en het gesprek ten einde loopt, blijft de essentie van Elchardus' boodschap hangen: we zijn individuen, maar we zijn ook meer dan dat. Die “meer“ herontdekken zonder de vrijheden op te geven die ons dierbaar zijn, dat is de uitdaging van onze tijd. In de Melkerij, tussen de boeken en de glazen, voelt dat minder abstract aan dan het klinkt. Misschien is dat nu juist wat gemeenschapsdenken inhoudt: het besef dat we deze gesprekken samen voeren, en er samen wijzer van worden.

De missie van Discours, degelijk debat over de fundamentele vragen van onze tijd, vindt in Mark Elchardus een ideale gesprekspartner. Iemand die bereid is om heilige huisjes om te gooien, maar niet om het gesprek op te geven. In tijden van polarisatie en vereenvoudiging is dat een zeldzaam goed.