Bruno Tobback in Europa: "We gooien letterlijk 7 miljard euro aan gratis elektriciteit per jaar weg"

In de gezellige warmte van De Melkerij in Brasschaat schenkt Bruno Tobback zich een glas rode wijn in. Na 31 jaar Belgische politiek zit de voormalige SP.A-voorzitter nu als Europees Parlementslid voor Vooruit in de commissies industrie en milieu. Een chingetje lokale rum opent het gesprek, maar al snel duiken we in de complexe wereld van Europese energiepolitiek. Terwijl buiten de wind door de bomen waait, praat Tobback gepassioneerd over windmolens, stroomkabels en de geopolitieke realiteit van Europa's energietransitie.

"Mijn bingokaart is nu vol" ▶ 2:05

Bruno Tobback lacht als hij zijn politieke parcours overloopt. “Ik denk dat ik inderdaad, ik heb het voor mezelf eens uitgemaakt. Ik heb overal waar kan verkozen worden in de Belgische politiek ben ik ondertussen, mijn bingokaart is nu vol hè. Gemeenteraad, provincieraad, Vlaams Parlement, nationaal parlement en het Europees Parlement. Dus alle vingertjes zijn gezet.“

Vandaag werkt hij vanuit Straatsburg en Brussel voornamelijk aan energiedossiers, de energietransitie en circulaire economie. Een logische keuze: als milieujurist was hij in België ook minister van klimaat en milieu, en in het Vlaams Parlement hield hij zich bezig met dezelfde domeinen. “Het helpt om van de dingen waar je misschien een beetje verstand hebt, daar te werken. Want de inwerktijd moet toch ook daar zijn omdat dat toch heel technische dossiers zijn om goed te begrijpen.“

Hoe Europa werkelijk beslist ▶ 10:50

Het Europese systeem blijft voor veel burgers onduidelijk, erkent Tobback. “Het is een getrapte democratie. Het parlement wordt rechtstreeks verkozen, 720 leden uit 27 lidstaten. Daarnaast heb je de ministerraden, dus de nationale regeringen. En dan duidt elke ministerraad een commissie aan met één commissaris per land.“

Het verschil met nationale politiek is opvallend: er is geen regeerakkoord. “Het voordeel of nadeel is: de commissie heeft niet zoals een Belgische of Vlaamse regering een regeerakkoord. Er is geen afgesproken onderhandel tussen de partijen met een regeerakkoord waar iedereen in het parlement zich moet aan houden of de regering valt.“

“Je krijgt initiatieven van de commissie en dat kan ene keer een meerderheid, de andere keer een andere meerderheid hebben. Maar dat werkt natuurlijk alleen maar als de grotere fracties elkaar een beetje kunnen vertrouwen.“

De gasprijs explodeert met 50% op een week ▶ 16:37

Wanneer het gesprek op actuele energieprijzen komt, wordt Tobback concreet. De gebeurtenissen in de Straat van Hormoes hebben directe gevolgen voor Europa. “De gasprijs is met 50% gestegen op een week. De olieprijs met 30%. Als je er onafhankelijk wilt van worden, dan heb je elektrificatie nodig.“

Het probleem ligt niet bij de productie, maar bij de infrastructuur: “Of dat je dan nu wilt doen met windmolens of met kernenergie maakt geen verschil. Die hebben allebei stroomdraden nodig. En we hebben daar op dit moment gewoon te weinig infrastructuur in Europa omdat die ooit ontworpen is op hoe het vroeger was.“

“We gooien in Europa letterlijk samengeteld 7 miljard euro aan gratis elektriciteit per jaar weg. Omdat we ze niet op het net krijgen.“

Windmolens worden stilgelegd omdat ze niet verbonden kunnen worden met het elektriciteitsnet. Europa zou veel meer hernieuwbare energie kunnen installeren, maar niemand investeert in windparken die hun stroom niet kunnen verkopen.

Waarom Spanje de helft betaalt van Italië ▶ 23:20

De cijfers spreken volgens Tobback voor zich. “In Spanje is de elektriciteitsprijs de helft van in Italië. Waarom is dat? Omdat de Spanjaarden volop hebben ingezet op wind en vooral zonnepanelen. De Italianen historisch gezien ingezet hebben op gas.“

Het gevolg: “Italianen maken elektriciteit met aardgas en betalen daar twee keer zoveel voor als de Spanjaarden die ze maken met hernieuwbare energie.“

Voor Europa betekent dit een fundamentele keuze tussen afhankelijkheid en autonomie. “Wij hebben geen natuurlijke grondstoffen. We hebben geen olie en gas in gigantische hoeveelheden goedkoop in de grond zitten. We gaan die ook nooit hebben, want met de geologie kunnen we niet onderhandelen.“

Trump, Saoedi-Arabië of energie-onafhankelijkheid ▶ 32:00

Tobback schetst Europa's dilemma scherp: “We kunnen nu kiezen tussen kopen van Donald Trump of kiezen van Saoedi-Arabië. Donald Trump was vorige week heel blij met te zeggen van ja, die stijging van de olieprijzen, de Amerikanen gaan daar veel geld aan verdienen. De enige die daar niet aan voor gaan verdienen zijn wij.“

Het verhaal van Donald Trump noemt hij “perfect rationeel“ vanuit Amerikaans perspectief: “Als je je niks aantrekt van het feit dat we ons hele planeet naar de knoppen aan het doen zijn, omdat gas zo goedkoop is daar. De Verenigde Staten zijn de grootste olieproducent ter wereld en een grote gasexporteur.“

“Als Europeanen is onze situatie rationeel compleet omgekeerd. Wij hebben alle belang bij om die windmolens en die zon maximaal te exploiteren.“

De lobby-industrie achter de schermen ▶ 20:10

Hoe beïnvloedbaar is een Europarlementariër? Tobback lacht: “Dat zou wel meevallen in Europa. We worden op zich goed genoeg betaald om daar niks voor nodig te hebben. Uitzonderingen bestaan altijd.“

Dagelijks wordt hij gevraagd door lobbygroepen: “In de praktijk is dat gewoon een heel grote lobbyapparaat waarbij je elke dag gevraagd wordt om kunnen we eens langskomen om u uit te leggen. Er worden evenementen georganiseerd, worden bezoeken georganiseerd.“

Tobback houdt een transparante lijn aan: “Iedereen die bij mij gepasseerd is staat in het publieke lobbyregister. We voeren die ook allemaal in. Mijn deur staat open, ook als ik het met u niet eens ben.“

“Het probleem is wel het evenwicht daarin houden. Als je kijkt naar de middelen, een lobbyist betalen, studies betalen, dat is natuurlijk wel heel interessanter als je weet dat je er dan ook miljoenen mee gaat verdienen.“

De mythe van de kleine modulaire reactoren ▶ 21:47

Een voorbeeld van succesvolle lobby zijn de Small Modular Reactors (SMR's), kleine nucleaire reactoren. “Je kan vandaag geen debat hebben over energie zonder dat er binnen 5 minuten iemand zegt van SMR's zijn de oplossing. Maar wat er nooit bij gezegd wordt: er heeft nog nooit iemand een SMR in het wild gezien hè. Dat is de yeti.“

De realiteit is pragmatischer: “Er zijn letterlijk 0 gigawatt SMR's geïnstalleerd in Europa. We hebben vorig jaar alleen voor 15 gigawatt windmolens geïnstalleerd in Europa. Dus ik weet wel wat er aan het vooruitgaan is.“

Team Antwerpen tegen Team Hamburg ▶ 28:35

Tobback beschrijft twee visies op Europa's energietoekomst via twee recente toppen. De Antwerp Summit vertegenwoordigt de zware, energie-intensieve industrie: chemie, staal, sectoren die zwaar onder druk staan door hoge energiekosten.

“Die komen er eigenlijk op neer: subsidieer ons. Want de energiekost in Europa is maal 3, maal 4 tegenover datzelfde bedrijf in de VS.“

Tegenover dit “Team Antwerpen“ staat “Team Hamburg“: de Hamburg Summit rond offshore wind op de Noordzee. “De windenergiesector in Europa stelt vandaag rechtstreeks meer dan 220.000 mensen terecht. En onrechtstreeks bijna een half miljoen. Groeit jaar na jaar.“

“Bijna alles daarvan wordt in Europa geproduceerd. Van transformatoren tot kabels tot versnellingskassen. Het is een puur Europees product waar we ook wereldleider in zijn.“

Het contrast is schrijnend: “De chemie alleen heeft in Europa de afgelopen 10 jaar 110.000 mensen ontslagen. Misschien doen we toch eens wrap our heads around die veranderende omstandigheden en kijken wat is de toekomst en wat is het verleden.“

Waarom zijn grootouders betaalden voor autowegen ▶ 45:39

Voor de uitbouw van het Europese stroomnet is ongeveer 100 miljard euro nodig over 10 jaar. Tobback maakt een historische vergelijking: “Ik maak altijd de vergelijking met de autostrades. Die zijn in de jaren 50, 60, 70 gebouwd. Mijn grootouders hebben nooit een auto gehad. Ze hebben er altijd belastingen voor betaald.“

“Ze hebben daar ook nooit kwaad over geweest, want ze werkten allebei in een supermarkt. En zonder autostrades was er in de supermarkt niet veel te verkopen.“

Waarom zou dat principe niet gelden voor stroomnetten? “Uiteindelijk zijn dat ook evengoed snelwegen door heel Europa waar je winsten uithaalt als maatschappij.“

Europa importeert voor 700 miljard aan energie ▶ 39:28

De cijfers zijn duizelingwekkend. Europa importeerde vorig jaar voor ongeveer 450 miljard euro aan energie. Met de huidige prijzen: “Dat is waarschijnlijk 700 miljard per jaar. Dat is eigenlijk het budget dat je hebt om uw transitie te financieren.“

Die 700 miljard verdwijnt elk jaar naar het buitenland. “Dat vat olie dat je vandaag koopt, dan wil je morgen opnieuw kopen hè. Want dat heb je opgebrand.“ Investeringen in hernieuwbare energie en infrastructuur daarentegen zijn eenmalig.

Groen staal uit Zweden ▶ 37:47

Voor de energie-intensieve industrie ziet Tobback mogelijkheden, maar dan wel via elektrificatie. Hij bezocht een project in Zweden: “3000 mensen aan het werken vandaag in één van de grootste industriële plekken die ik ooit gezien heb. Groen staal op basis van waterstof geproduceerd in Zweden.“

De uitdaging is economisch: “Er is op dit moment een gigantische overcapaciteit aan staal op de wereldmarkt. Dat ga je ook niet oplossen door niks te doen. En dat gaat ook niet oplossen door te proberen concurreren met de dingen waar de anderen sterk zijn en wij zwak.“

“Concurreren op basis van fossiele brandstoffen in Europa, dat is gelijk naar de NBA willen gaan als je maar 1m70 zijt. Je hebt het recht om dat te proberen, maar ik denk dat er slimmere dingen zijn.“

AI datacenters en de energievraag ▶ 41:32

Over kunstmatige intelligentie en datacenters is Tobback genuanceerd: “Op dit moment is er maar één iemand die geld aan het verdienen is met AI. Dat is degene die de chips verkoopt. Al de rest is geld aan het verliezen aan AI.“

Hij ziet AI als gereedschap: “Net zoals een bulldozer ook dingen doet die ik als mens niet kan. AI is fantastisch in het kiezen van doelwitten voor de Amerikaanse marine in Iran. Maar je zit daar niet veel mee als je niet weet waarom je op die doelwitten aan het schieten zijt.“

“Ik mag hopen dat de mens niet uit de beslissingsneming wordt genomen. Dan hebben we een probleem.“

Russisch gas: "Het wordt letterlijk teruggeschoten" ▶ 35:21

Over een eventuele terugkeer naar Russisch gas is Tobback duidelijk: “We zien nu al 6 jaar wat er met ons geld gebeurt dat we naar Rusland besteden. Het wordt letterlijk teruggeschoten.“

Hij schetst de absurditeit: “We sturen een miljard euro om gas te kopen en dan nog een miljard aan militairen erbij om de grens te bewaken tegen wat er terugkomt.“

Hoewel hij hoopt op toekomstige samenwerking, is zijn standpunt helder: “Zolang die oorlog gaande is, zou het echt complete waanzin zijn om tegelijk Russisch gas te kopen. Hoe minder we ervan moeten kopen, hoe beter het voor onze economie zal zijn.“

De democratie van 27 landen ▶ 4:29

Is Europa democratisch genoeg? Tobback nuanceert de kritiek: “Er zijn 720 Europese parlementsleden die 500 miljoen mensen vertegenwoordigen. Je kunt daar nog heel veel meer van maken, maar of dat nu per se democratischer wordt, dat weet ik niet.“

Hij vergelijkt met de Verenigde Staten: “Ook daar verkiest iedere staat apart zijn eigen senatoren en leden van het Huis. Die gaan dan naar Washington waar ze hun staat vertegenwoordigen. Dat is bij ons niet zo heel anders.“

“Het is soms zelfs een beetje te democratisch omdat we met heel veel verschillende standpunten van 27 verschillende landen rekening houden.“

Waarom sturen we geen "afdankertjes" naar Europa ▶ 55:58

Het cliché dat Europa de eindbestemming is voor afgedankte politici, weerlegt Tobback: “In Vlaanderen gaan bijna alleen maar bekende namen naar het Europees Parlement omdat wij door het beperkt aantal zetels, geen enkele partij meer dan twee of drie verkozenen heeft.“

Je kunt geen onbekend gezicht lanceren: “Die komt gewoon niet aan bod. In landen zoals Duitsland, waar je 20 mensen op een lijst verkozen krijgt, zie je wel jonge, beloftevolle politici die nog niet super bekend zijn.“

Over competentieniveaus is hij realistisch: “Van de 720 mensen in het Europees Parlement zijn dat niet allemaal toppers, zoals niet iedere journalist een topper is en niet iedere voetballer een topper is. Op alle niveaus is dat eigenlijk hetzelfde.“

Van Galactic Senate tot impact ▶ 59:32

De schaal van Europa is indrukwekkend: “De eerste keer dat ik in Straatsburg in de plenaire vergaderzaal binnenkwam, dacht ik: oh, de Galactic Senate. Grote, verlichte wanden. Die schaal is groot en je kunt daar inderdaad 6 jaar in stilte verdwijnen zonder dat iemand je gezien heeft.“

Maar Tobback voelt zich verre van alleen: “Ik heb pas na zes maanden beseft hoe plezant het was om na 29 jaar in de Belgische politiek letterlijk vanaf een wit blad een hele nieuw netwerk te kunnen bouwen.“

De impact verschilt van nationale politiek: “Als minister had je rechtstreekse impact. Als parlementslid kun je een wet maken die heel veel impact heeft, maar niemand gaat dat weten en jij gaat dat niet zien.“

“Wat je kan doen heeft wel een dieper impact. En je hebt vooral meer bewegingsvrijheid.“

Het communicatieprobleem van Europa ▶ 49:17

Waarom bereikt Europees nieuws burgers zo slecht? Tobback erkent het probleem: “Ik merk vooral dat media zelf het moeilijk hebben om dingen die wat meer uitleg vragen daar nog ruimte voor te krijgen. Niet omdat journalisten dat niet willen, maar omdat je eerst een hoop inspanning moet doen voordat mensen geïnteresseerd geraken.“

Hij wijst naar de verantwoordelijkheid van nationale politici: “Het is ook een beetje de taak van Belgische regeringsleiders die op Europese toppen gaan zitten, om niet alleen maar te gaan zeuren en met een paar slogans terug naar huis te komen, maar om uit te leggen waarom doen we dit.“

“In veel gevallen: de leuke dingen, ook als ze door Europa betaald worden, die hebben wij gedaan. En de dingen die we vervelend vinden, dat moeten we van Europa.“

Voor geïnteresseerde burgers adviseert hij: “Praat gewoon veel met de europarlementariërs. We hebben meer dan 20 Europarlementariërs in België. Iedereen heeft er wel eentje in zijn buurt.“

De toekomst van Europa's energie-autonomie

Na drie uur gesprek in De Melkerij wordt duidelijk: Bruno Tobback ziet Europa op een kruispunt. De keuze tussen energieafhankelijkheid van autoritaire regimes en investeringen in eigen hernieuwbare bronnen is niet alleen economisch, maar ook geopolitiek cruciaal.

Zijn verhaal illustreert de complexiteit van Europese besluitvorming, waar 27 landen met verschillende belangen moeten samenwerken. Tegelijk toont het de urgentie van de energietransitie: elke week dat Europa aarzelt, stromen er miljarden naar olie- en gasexporteurs die die inkomsten soms tegen ons gebruiken.

In die context past Tobbacks oproep voor meer aandacht voor Europa. Als instituut bepaalt het veel meer van ons dagelijks leven dan de meeste burgers beseffen. De uitdaging is die complexe realiteit begrijpelijk te maken zonder te vervallen in populisme of oversimplificatie.

De missie van Discours – diepgaande gesprekken voeren over maatschappelijke uitdagingen – krijgt in Europa een extra dimensie. Want uiteindelijk gaat het ook daar over dezelfde fundamentele vraag die Tobback stelt: “Wat is een investering waar de samenleving beter van wordt?“ Of het nu gaat over een gemeentelijk zwembad in Leuven of Europese energiegrids – de democratische uitdaging blijft hetzelfde.