De Groene Jager in Brasschaat. Hans De Cuyper komt binnen met een glimlach die de hele week niet meer is verdwenen. Een dag eerder werd hij door Trends uitgeroepen tot Manager van het Jaar. Hij neemt het glas rum aan, lacht naar de klein-glas-versus-groot-glas-grap van de hosts, en gaat zitten. Sinds 2020 is hij CEO van Ageas, het holdingbedrijf achter onder andere AG Insurance, marktleider in België, met 20 miljard euro omzet en activiteiten in dertien landen. Wat hij vooral wil overbrengen, is dat verzekeren niet de saaie sector is waarvoor het wordt gehouden. “Probeer mij één trend te geven in de samenleving vandaag waar je als verzekeraar niet bij betrokken bent. Zelfrijdende auto's, genetica, vergrijzing, you name it.“

“Ageas is ouder dan België. Het is Willem van Oranje die nog de oprichtingsakte heeft getekend.“

Een uur lang gaat het over alles wat tussen die premie van 1824 en de Apple Watch van 2026 zit. Over wat verzekeren betekent als data de onzekerheid eruit haalt. Over het ethische dilemma tussen segmentatie en solidariteit. Over polissen van veertig pagina's. En over de boer in de Filipijnen die met een paaltje in zijn rijstveld een verzekering uitkering krijgt zonder ooit een dossier te hoeven invullen.

200 jaar verzekeren, en geen olietankers ▶ 1:42

Wat doet Ageas precies? “Verzekeringen“, lacht De Cuyper. Maar de portefeuille is groter dan menig Belg vermoedt. AG Insurance is de Belgische thuisbasis. Daarnaast zit Ageas in twaalf andere Europese landen plus, sinds 25 jaar, in Azië. De productlijnen zijn klassiek: levensverzekeringen voor zestig procent, schadeverzekeringen voor veertig procent. Maar binnen die grenzen vrij volledig. Particulieren, kmo's, middelgrote ondernemingen, individuen tot grote pensioenplannen.

“De vingers van een pianist of een topkunstwerk verzekeren wij niet. En ook geen olietanker. De grote industriële risico's, ja, die zijn vaak internationaal en die gaan dan natuurlijk kijken naar een verzekeraar die hen in alle landen kan bedienen. Dat zijn wij niet.“

Het is, voor wie het hoort, een interessante zelfdefinitie. Ageas is groot genoeg voor stabiliteit en spreiding, maar niet zo groot dat het de wereldwijde mega-risico's wil afdekken. Wat het wel doet, is sectoren bedienen waar de gewone consument actief is. Auto, brand, leven, hospitalisatie. En precies in die productlijnen ziet De Cuyper de meest interessante transities van zijn loopbaan plaatsvinden.

Level 3 zelfrijdende auto's en de bumper van 2026 ▶ 4:15

Wat al twintig jaar bezig is, maar nu in een stroomversnelling komt, is de geleidelijke autonomie van het voertuig. Cruise control, parkeer-piepers, lane assist, automatic braking. En binnenkort: level 3 autonoom rijden, waarbij het volledige sturen aan de wagen overgaat op aangewezen wegen.

“Op het moment dat level 3 wordt ingeschakeld van autonoom rijden, neemt de fabrikant over. Als er een ongeval gebeurt, is dat ten koste van de fabrikant. De zogenaamde belofte dat zelfrijdende auto's geen ongevallen meer maken, ik denk dat dat wat overroepen is. Ongetwijfeld minder, maar nooit nul.“

Het verzekeringsmodel volgt deze verschuiving. De schadefrequentie daalt al jaren, want minder bestuurdersfouten betekent minder ongevallen. Maar de schadelast per ongeval stijgt. “Een bumper twintig jaar geleden, dat moest een stuk plastiek vervangen. Nu zit dat vol technologie en camera's en sensoren. En ook gelakt.“ Wat dat betekent: de gemiddelde premie per voertuig blijft min of meer stabiel, maar de samenstelling verschuift fundamenteel. Verantwoordelijkheid verschuift naar fabrikant, en de aansprakelijkheid voor ongevallen krijgt een complexer juridisch profiel.

Wij brengen onzekerheid samen ▶ 8:40

Eén van de scherpste passages van het gesprek gaat over wat verzekeren in essentie is. Met data en AI zou je kunnen denken dat alles individueel pricing kan worden, dat iedereen exact zijn eigen risicoprofiel betaalt.

“Wij brengen onzekerheid samen. Als je de onzekerheid gaat wegnemen door data, dan defeat the purpose. Dan wordt eigenlijk heel ons beroep gewoon een correcte pricing, en dan heb je gewoon een prijs voor een risico.“

Hij illustreert het direct. “Iemand die skydived zal dan tienduizend euro per jaar betalen, en iemand die thuis op zijn stoel zit één euro.“ Maar zo'n model kan niet werken. Want wie zo extreem geprijsd wordt, gaat zich gewoon niet meer verzekeren. Het hele model leunt op een gemiddelde dat iedereen in staat stelt om in te stappen. “Je moet eigenlijk het gemiddelde trekken om het aantrekkelijk te maken en iedereen te laten instappen. Je moet een element van solidariteit hebben.“

Met AI en data is exact dat solidariteits-element onder druk komen. Een hospitalisatieverzekering kan met een Apple Watch volgen wanneer iemand sport, slaapt of stress heeft, en in principe heel individueel beprijsd worden. Maar dat zou de minder gezonden buiten het systeem prijzen. Voor De Cuyper is dat niet alleen ethisch problematisch, het is ook commercieel onhoudbaar. “Iedereen instappen“ is een principe dat verzekeraars zelf bewaken.

Het ethische dilemma: exclusief of inclusief denken ▶ 27:11

De Cuyper neemt expliciet positie in het AI-debat. Niet tegen de technologie, maar tegen een specifieke toepassing.

“Je kan exclusief denken: ik neem alleen maar de goede risico's en de rest laat ik links liggen. Of je kan inclusief denken. Ik pleit vandaag publiek voor dat we AI en data moeten gebruiken om inclusieve oplossingen te vinden. Mensen die moeilijk verzekerbaar waren misschien toch te kunnen verzekeren, en niet de rotte appels uit de mand duwen.“

Het concrete voorbeeld dat hij gebruikt is suikerziekte. Een hospitalisatieverzekering voor iemand met diabetes is moeilijk omdat de aandoening kan verergeren. Maar als die persoon een gezonde levensstijl aanhoudt en sport, hoeft het niet noodzakelijk een groter zorgrisico te vormen. “Vandaag zien we oplossingen dat je zegt: kijk, als u bereid bent om de data van uw fitness met ons te delen vanuit uw horloge, dan kunnen we u misschien toch goedkoper verzekeren. Ook al heb je suikerziekte.“ Hetzelfde geldt voor jongeren in de auto. In Engeland zit een achttienjarige op een autoverzekering van 3.000 tot 3.500 euro per jaar. Maar met telematics, een app die rijgedrag meet, krijgen jongeren met goed rijgedrag een deel van hun premie terug. Voor De Cuyper is dat het beste van beide werelden: data om inclusiever te zijn, niet om eruit te selecteren.

De boer in de Filipijnen en het paaltje in het veld ▶ 31:02

Een van de meest verrassende verhalen gaat over de Filipijnen. In Azië heeft slechts elf procent van de bevolking enige bescherming tegen natuurrampen, op een continent waar tyfoons, overstromingen en aardbevingen aan de orde van de dag zijn.

“Met die mensen individuele polissen afsluiten met schaderegeling, dat is onmogelijk. Maar je ziet nu oplossingen dat men ofwel met satellietbeelden of gewoon met een paal in het midden van het veld het waterniveau gaat meten. Vanaf een bepaald niveau betalen wij de coöperatieven van landbouwers gewoon een som uit. Geen schadeformulering, geen dossier.“

Het is een radicaal andere benadering. Geen individuele polis, geen claimproces, geen aansprakelijkheidsdiscussie. De technologie meet objectief of er een ramp heeft plaatsgevonden, en dan wordt de coöperatieve uitbetaald. De duizend boeren in een gebied verdelen zelf het geld onder elkaar. Voor De Cuyper is dat het bewijs dat je met data en AI bestaande verzekerings-modellen volledig kunt herdenken voor populaties die anders nooit toegang hadden. “Het is onze morele plicht om te kijken wat we met data mee kunnen doen.“

Een polis van veertig pagina's is niet transparanter ▶ 0:01

Een van de hardnekkigste irritaties van De Cuyper gaat over Europese regelgeving die transparantie wil bevorderen, maar in de praktijk het tegenovergestelde bereikt.

“Door alle regelgeving wordt een polis 20, 30, 40 bladzijden. Ik ben ervan overtuigd dat een polis van 40 bladzijden niet transparanter is dan een polis van 10 bladzijden als die heel duidelijk geschreven is.“

Het gevolg is wat hij “overregulering“ noemt. Niet alleen de polissen worden langer, ook de jaarlijkse rapportering. Hij verwijst naar honderden pagina's die zijn organisatie elk jaar moet schrijven en publiceren, waarvan ze uit ervaring weten dat zeer weinig mensen ze ooit lezen. “Daar gaat heel veel tijd in. Daar gaan heel veel kosten in die uiteindelijk ook door de klant moeten worden betaald. En we merken dat het toch wel relatief weinig wordt gelezen.“ Voor wie naar Estland kijkt met zijn 57 artikelen wetboek-inkomstenbelasting (zoals Vincent Van Quickenborne in een eerdere Discours-aflevering), is het een Europees probleem dat zich op alle sectoren manifesteert. Regelgeving uit goede intentie die in praktijk de zwakkere partij niet beschermt.

Wetenschappers, één-in-200-jaar, en het Solvency II-kapitaal ▶ 14:02

Hoe houdt een verzekeraar zich gedekt voor extreme scenario's? De Cuyper verwijst naar een principe dat in heel Europa geldt onder Solvency II.

“Een verzekeraar moet onder de regelgeving bovenop al zijn ingeschatte risico's ook nog een bepaald kapitaal aanhouden. Het principe is heel eenvoudig: je moet als verzekeraar een één-op-tweehonderd-jaar incident op je portefeuille kunnen opvangen.“

Per type risico wordt berekend wat een eens-in-200-jaar-event zou kosten: brandrisico, autorisico, marktrisico, beurscrash, natuurrampen. De som wordt licht naar beneden gecorrigeerd voor diversificatie, omdat al die rampen niet tegelijk gebeuren. En het resterend bedrag is wat de verzekeraar in cash moet aanhouden bovenop de premies. Het is wat een verzekeraar verdient van pensioenfondsen, banken en private investors die in de aandelen Ageas zitten. En het is wat de Cuyper, samen met de grote internationale herverzekeraars zoals Swiss Re en Munich Re, dagelijks fine-tunet. “Wij gaan beroep doen op grote internationale herverzekeraars die wetenschappelijk werk doen. Wij kunnen met onze size niet alle wetenschappen volgen.“

Klimaat, cyber, en wat globaal niet meer te spreiden valt ▶ 11:59

Welke risico's zijn nog wel te spreiden? Welke niet meer? De Cuyper schetst de evolutie. Natuurrampen blijven, ondanks toenemende frequentie en impact, lokaal of regionaal. Een storm in België is sterk gecorreleerd met een storm in Engeland, maar minder met een bosbrand in Portugal. Door bewust dat soort spreiding te organiseren via herverzekering met andere continenten, kun je een bredere pot opbouwen.

Maar er zijn risico's waar zelfs globale spreiding niet langer werkt. “Cyber zou een risico zijn. Als morgen iemand in de besturingssystemen van Apple of Windows geraakt, ja, dan is dat globaal.“ Atomaire rampen zijn een ander voorbeeld. Op een gegeven moment moet de verzekeraar terug naar overheidssamenwerking, naar limieten, naar pools waarin staten meebetalen voor ondenkbare scenario's. Voor klimaat is het complexer. “Natuurrampen nemen toe in frequentie en impact, maar zijn nog altijd lokaal.“ De verzekeraar volgt de wetenschap actief. “De grote herverzekeraars hebben altijd de beste wetenschappers in huis. Ja, want als er zoiets als klimaat wijzigt, willen ze dat altijd als eerste weten. Want jij moet de tarieven zetten voor je premies.“

China, Maleisië, en het islamitische verzekeringsmodel ▶ 22:53

Wat in Azië werkt, is niet wat in Europa werkt. Ageas is in China de grootste buitenlandse levensverzekeraar. In Maleisië, waar De Cuyper acht jaar werkte en woonde, leerde hij hoe een islamitisch verzekeringsmodel werkt. Takaful, in de officiële naam.

“Wat dat je niet mag doen onder de islamitische regelgeving is je mag geen risico transfereren van uzelf naar de maatschappij. Je kan risico's samenbrengen, dus de onzekerheid poolen. Maar geen transfer.“

Het verschil zit in de juridische grondvorm. Bij een klassieke verzekering verkoop je je risico aan de verzekeraar. Bij Takaful breng je je risico samen met andere deelnemers in een gezamenlijk fonds. Wie schade heeft, krijgt vergoeding uit dat fonds. Wat eraan overblijft, wordt verdeeld onder alle deelnemers. De verzekeraar zelf is geen risiconemer maar een fondsbeheerder, die alleen een vergoeding krijgt voor zijn dienstverlening. “Marketing-wise vind ik het concept van islamitisch verzekeren wel mooi“, zegt De Cuyper, met een glimlach. “Vanuit een actuariële bril is het overigens hetzelfde: de premies worden op dezelfde manier berekend, alleen de presentatie is fundamenteel anders.“

Britse markt en de prijsvergelijkers ▶ 18:46

Vergelijking van markten brengt een ander inzicht. De Britse autoverzekeringsmarkt is volledig gedomineerd door prijsvergelijkers. Klanten veranderen vaak elk jaar of om de twee jaar van verzekeraar.

“Dat is wat heel veel mensen denken: dat is goedkoper in Engeland. Maar dat is vaak niet zo. Eén van verzekeraar veranderen kost ook geld. Twee, je moet ook kunnen blijven investeren in je business. We merken in Engeland dat men gewoon minder overschot heeft om te investeren, en op lange termijn is dat ook ten nadele van de klant.“

Het gaat om een paradox die meer sectoren raakt. Hyperconcurrentie produceert lage prijzen op korte termijn, maar holt de innovatieruimte uit. In België blijven klanten generaties lang bij dezelfde verzekeraar via hun tussenpersoon. Dat geeft een marge die niet alleen winstgevend is, maar ook investerings-capaciteit. Of die werkelijk wordt gebruikt voor klantgerichte innovatie, blijft de vraag. Maar de afweging tussen “scherper prijzen“ en “blijvend investeren“ is geen valse keuze.

Vermeden schade en de SMS bij storm ▶ 26:29

Wat AG Insurance vandaag in België doet, dat vroeger ondenkbaar was: actief preventieberichten sturen aan klanten.

“Vandaag, in functie van de weerberichten, sturen wij sms'en naar klanten waar we weten dat er een storm gaat overkomen. Als je tuinmeubelen nog buiten staan, zet ze misschien even binnen. Of als je wagen onder een boom staat, zet er misschien wat opzij.“

Voor De Cuyper is dat de essentie van waar verzekeren naartoe moet. “Een vermeden schade is altijd beter dan een betaalde schade.“ Voor de klant: minder ongemak. Voor de verzekeraar: minder uitbetalingen. Voor de gemeenschap: lagere premies. Het is wat hij “preventieve verzekering“ noemt, en het zal volgens hem in het komende decennium fundamenteel veranderen wat een verzekering is. Niet meer een passieve dekking achter een claim, maar een actieve relatie waar de verzekeraar je voortdurend helpt om risico's te beheersen voordat ze schade veroorzaken.

Slot: het beroep waar onzekerheid een product is ▶ 34:09

Aan het einde van het uur, bij de tweede slok van de rum, vraagt een van de hosts hem of het verzekeren in tien jaar herkenbaar zal zijn voor wie er nu in zit. De Cuyper twijfelt geen seconde.

“Volledig anders. Wij gaan binnenkort echt contracten moeten ondertekenen waarbij data afgegeven wordt. Uw verzekering is zoveel, maar als u dit doet, wordt het zoveel. Als u niet tekent, gaat u naar de hoogste schaal.“

Het is een toekomst die zowel hoopvol als beklemmend kan klinken. Voor wie zich verantwoordelijk wil gedragen, biedt het kortingen. Voor wie het niet wil, of wie er door medische omstandigheden geen invloed op heeft, ligt de premie hoger. Solvabiliteit en solidariteit blijven daarmee de eeuwige twee polen waartussen het verzekeringsbedrijf zich beweegt. Wat De Cuyper hoopt, is dat de regulator die balans bewaakt, dat de wetenschappers in de herverzekeraars de juiste tarieven blijven zetten, en dat de boer in de Filipijnen of de jongere op zijn auto van 3.500 euro premie even goed bediend wordt als de welgesteld huiseigenaar in Brasschaat.

Ageas zelf, vertelt hij tot slot, is in 200 jaar van een door Willem van Oranje opgerichte instelling uitgegroeid tot de grootste private speler op zijn thuismarkt. In de 25 jaar dat het in Azië actief is, is het gegroeid tot grootste buitenlandse levensverzekeraar in China. En vandaag, met dertien landen in de portefeuille, is het bedrijf de wereldverzekeraar voor wie de term een redelijke betekenis heeft, niet als reclame maar als operationele realiteit. “Onze grootste opdracht is om ervoor te zorgen dat verzekeringen er voor iedereen blijven, ook in een wereld waar AI ons in de verleiding zou kunnen brengen om alleen de cherries van de cake te halen.“ Het is, voor wie het uur uitziet, geen marketingzin. Het is een verklaring van wat een verzekeraar in 2026 kan zijn als hij het ernstig neemt.