Een sociaal-liberale stem in het Brussels moeras

In de Melkerij in Brasschaat schenkt Jan Wostyn water in zijn glas terwijl de avondzon door de ramen valt. De voorzitter van Vista en co-auteur van “Het Brusselse Moeras“ heeft zich klaargemaakt voor een gesprek over twee onderwerpen die hij hartstochtelijk bezighoudt: de verstikkende partijcultuur in de Belgische politiek en de gemiste kansen van Brussel. Wat begint als een beschouwing over de rigide partijlijnen, groeit uit tot een pleidooi voor een andere kijk op onze hoofdstad.

"Je tekent meteen je politieke doodsvonis" ▶ 2:28

Vista ontstond uit frustratie, legt Wostyn uit. “We waren politiek geïnteresseerd, maar hadden geen gading meer in het bestaande partijenaanbod. Vooral ergerden we ons kapot aan de partijcultuur.“ Het probleem zit hem in de verstikkende partijdiscipline die elke vorm van onafhankelijk denken de kop indrukt.

“In het Vlaams Parlement wordt er bijna nooit dissident gestemd. In het federaal parlement ook niet. Je krijgt eigenlijk een heel steriel oppositie-meerderheidsspel.“

De consequenties zijn verstrekkend. Wie het waagt om af te wijken van de partijlijn, betaalt daar een hoge prijs voor.

“Als jij een parlementslid bent en je bent het grondig oneens met bijvoorbeeld de kernuitstap, dan teken je eigenlijk meteen je politieke doodsvonis.“

Dit mechanisme zorgt ervoor dat interessante mensen wegblijven uit de politiek, stelt Wostyn. “Iedereen voelt wel aan dat als je op een hoge plaats komt bij één van die partijen, je in het parlement eigenlijk niet zoveel meer te zeggen hebt.“

De politieke breuklijn die niemand durft overbruggen ▶ 3:08

Vista probeert een unieke positie in te nemen in het Vlaamse politieke landschap. “Je hebt een breuklijn tussen partijen die Vlaamse autonomie genegen zijn, maar dat zijn exclusief rechtse partijen. En dan heb je linkse partijen die van meer Vlaamse autonomie niet willen weten.“

Deze scheidslijn typeert volgens Wostyn het Belgische politieke systeem. N-VA en Vlaams Belang pleiten voor meer autonomie vanuit een conservatieve hoek, terwijl linkse partijen zoals Groen en Vooruit daar huiverig voor blijven uit vrees hun Waalse zusterpartijen te verstoten.

“Wij zitten daar een beetje tussen in. We zijn overtuigd van het nut van meer Vlaamse autonomie, niet alleen voor Vlaanderen maar ook voor Wallonië. Maar we situeren ons niet op de rechterkant van het politieke spectrum.“

"Partijen zijn gewoon KMO's geworden" ▶ 7:46

Een sleutelelement in de verstening van het politieke systeem is volgens Wostyn de partijfinanciering. Vista heeft samen met andere kleine partijen zelfs een rechtszaak aangespannen tegen de Belgische staat.

“We zitten per hoofd van de bevolking vier keer zo hoog als Nederland met partijfinanciering. Partijen zijn gewoon KMO's geworden die heel veel overheidsgeld beheren.“

De cijfers zijn indrukwekkend. Bart Maddens berekende dat het partijensysteem jaarlijks 160 miljoen euro opslorpt. Daarbovenop komen nog de parlementaire medewerkers en de opgeblazen kabinetten.

“Partijen gaan niet zichzelf opheffen omdat ze gewoon recht hebben op miljoenen middelen. Een partij wordt een soort bestaansreden op zich.“

Dit systeem maakt het voor dissidenten vrijwel onmogelijk om te overleven. Elke Vanscamp ondervond dat na haar vertrek uit de VLD, net zoals Maurits van der Rijt dat nu ervaart.

“Maurits van der Rijt wordt in de media compleet genegeerd. Dat is dan het andere punt: je hebt partijen met heel veel macht, maar de media versterken dat eigenlijk net.“

Een halve procent die alles veranderde ▶ 16:29

Bij de verkiezingen van 2024 nam Vista deel aan het kiesplatform “Voor U“, een alliantie van kleine bewegingen die genoeg hadden van de gevestigde partijen. Het resultaat leek teleurstellend - geen verkozenen, geen doorbraak - maar Wostyn relativeert.

“We hebben wel een rol gespeeld: ik denk dat we VLD nog wel een halve tot een procent gekost hebben. Dat bracht die partij op een percentage dat Coens besefte: het is echt voorbij.“

Die halve procent was genoeg om Egbert Lachaert ten val te brengen en de liberalen in een diepe identiteitscrisis te storten. “Als VLD nog 10% haalde, dan zat Lachaert daar misschien nog vandaag.“

Voor de volgende verkiezingen kiest Vista voor een andere strategie: opkomen onder eigen naam om een merk op te bouwen. “Verder gaan met de mensen die er een complete kerfstok van gemaakt hebben, dat vind ik niet correct.“

Brussel is de hoofdstad van Vlaanderen (en dat weet niemand) ▶ 17:32

Het tweede speerpunt van Vista ligt in Brussel, een stad waar volgens Wostyn enorme kansen liggen braak. “Brusselaars denken: Vlaanderen dat is N-VA, Vlaams Belang, dat is racisme. Omgekeerd kijken Vlamingen naar Brussel als een hellhole waar je 's avonds niet meer durft buiten te komen.“

Deze vervreemding is volgens Wostyn een gemiste kans voor beide partijen. Hij benadrukt een feit dat velen niet kennen: Brussel is officieel de hoofdstad van Vlaanderen.

“Heel veel mensen weten het niet: Brussel is de hoofdstad van Vlaanderen. Veel mensen denken dat dat een mopje is, maar dat is niet zo.“

Voor Vlaamse partijen is Brussel electoraal irrelevant geworden. “Voor Vlaamse partijen is het zo dat die Nederlandstaligen absoluut niet opwegen tegen het aantal stemmen in Antwerpen. Brussel is voor hen electoraal niet interessant.“

"25 jaar geleden 20%, vandaag 7%" ▶ 19:14

De taalverhoudingen in Brussel evolueren niet in Vlaanderens voordeel, stelt Wostyn vast aan de hand van de taalbarometer. Het Franstalig onderwijs faalt er systematisch in om leerlingen Nederlands bij te brengen.

“25 jaar geleden kon 20% van de leerlingen uit het Franstalig onderwijs redelijk Nederlands. Vandaag is dat 7%. Het is nog verslechterd.“

Intussen zitten er ongeveer 100.000 werklozen in Brussel. “Die zijn bijna allemaal eentalig Frans. Die hebben niet de juiste opleiding voor de Brusselse arbeidsmarkt.“ Een gemiste kans, want Vlaamse bedrijven schreeuwen om werknemers die Nederlands spreken.

De oplossing ligt volgens Wostyn in meer investeringen in Vlaams onderwijs in Brussel. “Als die worden opgeleid door het Franstalig onderwijs, dan heb je een gigantische probleem. Dan moeten wij gewoon als Vlaanderen zelf aan de slag.“

De kentering: "Voor het eerst vooruitgang" ▶ 23:35

Toch ziet Wostyn lichtpunten. “De laatste vijf jaar zie je voor het eerst een kentering: de kennis van het Nederlands gaat vooruit, het aantal Nederlandstalige adressen steeg met 10%.“

De cijfers zijn bemoedigend. Bij de gewestverkiezingen groeiden de stemmen voor Nederlandstalige lijsten van 50.000 naar 80.000. Het Vlaams onderwijs breidt gestaag uit.

“In de kleuterklas zitten we bijna aan 30% marktaandeel. In het middelbaar is dat nog maar 18%. Het middelbaar moet nog groeien naar die 30%.“

Ook jonge Vlamingen herontdekken Brussel. “Het is waanzinnig dat wij als Vlamingen de Europese hoofdstad op een steenworp hebben. Een half uur op de trein en je bent in de Europese hoofdstad.“

Metro 3: van 1 miljard naar 5 miljard ▶ 30:32

De andere kant van de Brusselse medaille is minder rooskleurig. In “Het Brusselse Moeras“ analyseren Wostyn en zijn co-auteur Lucas Paepen de structurele problemen van de hoofdstad. Metro 3 wordt het symbool van falend bestuur.

“Metro 3 was begroot op 1 miljard, intussen opgelopen tot 5 miljard. Voor de verkiezingen durfde niemand zeggen dat we het niet meer gingen doen.“

Pascal Smet, als Brusselse minister van Mobiliteit de grote aandrijver van het project, zorgde ervoor dat de beslissing onomkeerbaar werd. “Hij heeft er ook echt voor gezorgd op het einde van de legislatuur dat alles in gang gezet werd op een manier dat eigenlijk de volgende legislatuur het ook niet meer zou kunnen stoppen.“

Het project kampte vanaf het begin met fundamentele gebreken. Te kort (amper 10 kilometer), te diep onder de grond, en deels gelegd waar de ondergrondse Zenne voor wateroverlast zorgde.

"Het studiebureau had belangen in de uitvoerende bedrijven" ▶ 34:39

Nog schokkender dan de budgetoverschrijding is de belangenvermenging die aan het licht kwam.

“Het studiebureau dat moest onderzoeken of metro 3 een goed project was, had belangen in bedrijven die het zouden uitvoeren. Dat is crimineel gedrag.“

Metro 3 wordt nu stilgelegd, maar niet voordat honderden miljoenen al verdwenen zijn. Een parlementair onderzoek wees de misstanden aan, maar echte gevolgen bleven uit.

Het project illustreert volgens Wostyn een groter probleem: “In Brussel is het kwantiteit doodkwaliteit. Door het overschot aan politici zitten er mensen bij die in een striktere selectie nooit politicus zouden kunnen zijn.“

"1,5 miljard tekort op 6 miljard budget" ▶ 29:58

Metro 3 is slechts een symptoom van een veel dieper probleem: Brussel leeft boven zijn stand. “Vanaf 2017 heeft men in Brussel de kraan opengedraaid. In 2024 was er een begrotingstekort van 1,5 miljard, meer dan 25% van de inkomsten.“

Voor een gewest is dit catastrofaal. Waar Europa nationale begrotingen strikt controleert, ontbreken dergelijke regels voor regionale overheden.

Het cynisme van sommige politici is opmerkelijk. Wostyn citeert Guy Vanhengel, voormalig Brusselse minister van Begroting: “Ja, maar goed, ja, een miljard voor de federale begroting is dat zoveel niet. De federale overheid kan dat wel bijpassen.“

Deze mentaliteit botst met de realiteit. “Federaal is er ook geen geld meer. En dus daar stopt het.“

"Brussel krijgt €500 meer per hoofd dan andere gewesten" ▶ 38:34

Pascal Smet en andere Brusselse politici spreken graag over “structurele onderfinanciering“ van Brussel. Wostyn weerpreekt dit met cijfers van Franstalige onderzoeksinstituten.

“Brussel krijgt per hoofd van de bevolking 500 euro meer dan andere gewesten. Als je kijkt hoe dat geld gebruikt is, heb je geen poot om op te staan.“

De extra middelen komen via allerlei kanalen: compensaties voor pendelaars, taalpremies, solidariteitsmechanismes, grote werkenbudgetten. “Dan kom je aan meer dan een miljard en de andere gewesten krijgen dat niet.“

Vlaanderen toonde meer budgettaire discipline door bijvoorbeeld de indexatie van de kinderbijslag over te slaan. “Niet populair, want je treft daar gezinnen mee. Maar als je dat niet doet, dan heb je een probleem. Brussel heeft dat nooit gedaan.“

"Kwantiteit doodt kwaliteit" ▶ 47:28

De structurele problemen van Brussel liggen dieper dan slecht financieel beheer. Het Brussels Gewest heeft te maken met een fundamenteel ontwerpfout: de coëxistentie van het gewest en negentien gemeenten die elkaar constant tegenwerken.

“Je hebt in Brussel zoveel politici door het parallel bestaan van het gewest en de 19 gemeenten, dat je zo'n overschot aan politici hebt dat het niet anders kan dat daar mensen bij zitten die in een striktere selectie nooit politicus zouden kunnen zijn.“

Deze structuur zorgt ervoor dat beslissingen eindeloos worden uitgesteld of tegengewerkt. De recentste regeringsvorming duurde 615 dagen - dubbel zo lang als alle voorgaande Brusselse formaties samen sinds 1989.

Het systeem werkt contraproductief. Waar een metrolijn in andere steden de voorsteden verbindt met het centrum, bleef Metro 3 beperkt tot het Brussels Gewest omdat Vlaanderen en Wallonië niet wilden meewerken.

25% moslims en de gevolgen voor de politiek ▶ 1:01:52

Wostyn durft een onderwerp aan te snijden dat andere politici liever vermijden: de invloed van de islam op de Brusselse politiek. “25% van de bevolking in Brussel is moslim. In gemeenten zoals Molenbeek en Anderlecht zit je tegen de 50% aan. Dat heeft een enorme impact op de politiek.“

Het voorbeeld van onverdoofd slachten illustreert dit. “In Vlaanderen is dat verboden. In Wallonië is dat verboden. Maar dan zie je dat dezelfde Waalse partijen, zoals Ecolo, die het in Wallonië verboden hebben in Brussel die stap niet durven zetten.“

De reden is duidelijk: “Omdat zij ook heel veel moslim kiezers hebben.“

"Een kleine groep die potentieel gevaarlijk is" ▶ 55:27

Tien jaar na de aanslagen in Brussel wijst Wostyn op een ander risico. “Er zit een heel kleine groep binnen de islamgemeenschap in Brussel die radicaliseert of die kan radicaliseren. Daar mag je niet blind voor zijn.“

Het probleem situeert zich in het ontstaan van parallelle samenlevingen. “Je zit met een probleem dat mensen een parallele samenleving vormen waar loyaliteit aan de eigen groep voorrang krijgt op burgerzin.“

De klopjacht op Salah Abdeslam toonde dit aan. “Men had het moeilijk om die dan over te leveren. Misschien uit vrees voor wraak van anderen die vinden: je hebt eigenlijk verraad gepleegd door onze moslimbroeder uit te leveren aan de politie.“

"37% van de inwoners zijn niet-Belg" ▶ 20:38

De demografische realiteit van Brussel is complex. “37% van de inwoners van Brussel zijn niet-Belg. Als je kijkt naar het aantal Belgen in Brussel, dan zit je met 16-17% Nederlandstaligen.“

Deze cijfers worden vaak verkeerd geïnterpreteerd door Franstalige politici die claimen dat 90% van Brussel Franstalig is. Wostyn corrigeert: veel niet-Belgen spreken noch Nederlands noch Frans als moedertaal.

Progressieve politici zoals Pascal Smet pleiten voor stemrecht voor alle Europeanen, maar volgens Wostyn is dit wishful thinking. Bij gemeenteraadsverkiezingen, waar EU-burgers al kunnen stemmen, maakt slechts 16% gebruik van dit recht.

De taaltest die niemand kent ▶ 55:10

Een bizarre situatie deed zich voor in het Brussels Parlement: één van de zeventien “Nederlandstalige“ verkozenen spreekt geen Nederlands. “Die stond op de lijst van Fouad Ahidar die zelf misschien niet gedacht had dat hij drie zetels zou halen.“

Wostyn pleit voor een simpele oplossing. “Je kan in het systeem een extra eis inbouwen dat je zegt: om effectief te zetelen ga je moeten aantonen dat je de kennis hebt van de taalgroep die je vertegenwoordigt.“

Het huidige systeem dateert uit de jaren zeventig, toen het FDF (Front Démocratique des Francophones) probeerde het systeem te omzeilen door Franstaligen een Nederlandstalige identiteitskaart te laten aanvragen. Die episode zorgde ervoor dat de Brusselse agglomeratieraad achttien jaar lang geen enkele beslissing kon nemen.

Een staatshervorming op komst? ▶ 53:25

Wostyn voorspelt dat Brussel op de agenda komt bij een volgende staatshervorming. “Eerst tegen 2030 zal Brussel waarschijnlijk aan een schuld van 20 miljard zitten. Dat is drie keer de jaarlijkse inkomsten.“

De rentelasten zullen dan oplopen tot 700 miljoen euro per jaar op een begroting van 6 miljard. “Dat is veel te veel. Op lange termijn is dat eigenlijk niet houdbaar.“

Als het Brussels Gewest er niet in slaagt zijn financiën op orde te krijgen, “dan gaat men vroeg of laat met de bedelstaf naar federaal moeten.“ Maar die herfinanciering zal gepaard gaan met voorwaarden over het politieke systeem.

Franstalige partijen willen het huidige evenwicht doorbreken waarbij Nederlandstalige partijen een vetorecht hebben. Maar volgens Wostyn gaat dit tegen de tijdsgeest in, gezien de groei van het aantal Nederlandstaligen en de uitbreiding van het Vlaams onderwijs.

"We zijn maar 38ste in de wereld als democratie" ▶ 13:46

Ondanks alle problemen blijft Wostyn optimistisch over de mogelijkheid tot verandering. Hij verwijst naar de internationale rangschikkingen: “We zijn maar 38ste in de wereld als democratie. Het is niet dat we het zo goed doen, dus er zijn nog heel veel dingen te verbeteren.“

De kiesdrempel van 5%, twintig jaar geleden ingevoerd door Guy Verhofstadt om kleine partijen buiten te houden, blijft een struikelblok voor vernieuwing. Maar Wostyn gelooft dat ook kleine partijen een rol kunnen spelen.

“Ook als je 1% haalt, is het een zero sum game. Die 1% komt ergens vandaan.“ Het voorbeeld van Vista's invloed op het lot van de VLD toont aan dat politieke relevantie niet alleen afgemeten wordt aan verkiezingsresultaten.

Een laboratorium voor ecomodernisme ▶ 1:01:37

Naast partijcultuur en Brussel heeft Vista een derde speerpunt: ecomodernisme. “We hadden gisteren in Gent nog een fantastisch interessant event rond ecomodernisme over energie, wonen, mobiliteit, hoe dat allemaal in 2050 eruit moet zien.“

Het concept van Vista - vernoemd naar het lange termijndenken - wil bewust breken met de dagelijkse politieke heibel. “We moeten terug meer op lange termijn kijken, een verre vista en ook breed kijken. Niet vanuit ons hokje zeggen dat wij gelijk hebben en de rest slecht bezig is.“

Het is een ambitieuze agenda voor een kleine partij, maar Wostyn blijft erbij: “Ik vind die thema's belangrijk. En als dat lukt om 5% van de mensen daarvan te overtuigen, fantastisch. Als dat maar 1% kan overtuigen, dan heb ik daar ook vrede mee.“

---

Jan Wostyn sluit af met een bescheiden maar vastberaden boodschap: “Vista wil gewoon anders zijn.“ In een politiek landschap dat wordt gedomineerd door partijdiscipline en electoraal opportunisme, is dat misschien al een kleine revolutie op zich. Of het genoeg is om de kiezer te overtuigen, zal de tijd leren. Maar in een democratie die volgens internationale metingen haar beste tijd heeft gehad, verdient elke poging tot vernieuwing een kans.

“Het Brusselse Moeras“ is verkrijgbaar bij De Standaard Boekhandel en online via uitgeverij Ertsberg.