Dimitri Vanoverbeke: "Iedereen let op de sfeer, op de mood. Iedereen moet zijn deel doen, waardoor het allemaal wat minder zwaar wordt"

De avond valt over Brasschaat wanneer Dimitri Vanoverbeke de Melkerij binnenstapt, een chingetje rum in ontvangst neemt en neerstrijkt voor wat een fascinerend gesprek zal worden over Japan, democratie en de kunst van het samenleven. De professor rechtssociologie aan zowel de Universiteit van Tokyo als de KU Leuven heeft net zijn boek “Japan en de wereld“ uitgebracht, een 450 pagina's tellende verkenning van hoe het Land van de Rijzende Zon navigeert in een turbulente wereldorde. Maar vandaag gaan we dieper: hoe werkt een maatschappij waar consensus koning is, waar reputatie alles bepaalt, en waar een vrouwelijke premier die hard rock drumt plotseling de politiek op zijn kop zet?

Een consensus democratie waar één partij alle ideologieën herbergt ▶ 2:34

“Het is echt wel een consensus democratie die na de Tweede Wereldoorlog tot ontwikkeling gekomen is dankzij de Amerikanen,“ begint Vanoverbeke zijn uitleg van de Japanse politiek. “De Japanners hebben dat met vol enthousiasme omarmd en daar hun eigen interpretatie aan gegeven.“

Maar hoe ziet die consensus er precies uit? In België botsen verschillende ideologieën via politieke partijen met elkaar tot er een regering ontstaat. Japan draait het om: één dominante partij, de LDP, herbergt alle ideologische stromingen binnen haar gelederen. “Die komt ook door democratische verkiezingen aan de macht, maar het is eigenlijk een partij van partijen die intern heel veel ruzie maken en die altijd naar buiten komen met een consensus.“

“Achter de schermen wordt er van alles gedaan. Terwijl wij voor de schermen vechten, vechten zij achter de schermen. En niemand weet ervan.“

Deze aanpak weerspiegelt de bredere Japanse cultuur: vermijd publieke confrontatie, bescherm het gezicht van anderen, zoek harmonie. “Men gaat echt wel voorzichtig omgaan met reputatie, met de manier waarop men iemand eigenlijk zwart zou maken door openlijk met die persoon in conflict te gaan,“ legt Vanoverbeke uit. Toen hij op 18-jarige leeftijd naar Japan ging, wilde hij met klasgenoten over politiek praten. “Dat was not done. Ik kon echt niet met hen over politiek spreken.“

De vrouwelijke premier die op treinstations ging debatteren ▶ 8:06

De verkiezing van Sanae Takaichi als eerste vrouwelijke premier van Japan was een aardverschuiving. Niet alleen omdat ze vrouw was in een land dat op de internationale gender-index 118e staat op 146 landen, maar vooral om hoe ze campagne voerde.

“Takaichi ging op het piekuur voor treinstations staan om rechtstreeks met het volk in debat te gaan. Dat was nieuw.“

Ze meed de traditionele tv-debatten en koos ervoor om daar te staan waar gewone Japanners elke dag komen: de treinstations tijdens de spits. “Iedereen neemt de trein naar het werk. En zij gaat op het piekuur een toespraak houden en proberen om echt met het volk in debat te treden.“

Takaichi is conservatief, duidelijk in haar taal over China en Taiwan, en tegelijkertijd kwetsbaar menselijk. Ze zorgt voor haar gehandicapte echtgenoot, heeft zelf reuma, en haar hobby is hard rock drummen. “Dat contrast van iemand die kwetsbaar is, maar die dan toch heel duidelijke taal spreekt,“ fascineerde de kiezers. Haar overwinning was overweldigend - nooit eerder had een Japanse premier zo'n verkiezingsresultaat behaald.

"In Japan word je aangesproken met het bedrijf" ▶ 19:59

De Japanse economie draait niet alleen op technologie en efficiëntie, maar op iets veel fundamentelers: bedrijfsloyaliteit die grenst aan identiteit. “Men gaat zich identificeren met het bedrijf. Als men een naamkaartje geeft, dan zal men zeggen: 'Ik ben Toyota.' En de andere persoon zal ook de persoon benoemen met zijn bedrijf: 'U bent meneer Toyota.'“

“Die identiteit betekent ook dat je niet zomaar van identiteit kunt veranderen. Je blijft je hele leven verbonden aan een bedrijf en aan die identiteit.“

Dit verklaart veel van Japans economische succes na de oorlog. Terwijl Amerika Japan nodig had als bondgenoot tegen de Sovjet-Unie, maakten de Japanners economische opbouw tot een nationaal project. Alles week daarvoor: familieleven, individualisme, vrije tijd. Overuren waren normaal, tot het punt van “karoshi“ - letterlijk dood door overwerk.

Maar het systeem had ook zijn charmes. Na veertig jaar trouwe dienst krijg je niet alleen pensioen, maar een afkoopsom gelijk aan je laatste salaris maal het aantal dienstjaren. “Als je 40 jaar voor een bedrijf hebt gewerkt en een salaris van €5000 hebt, dan krijg je €200.000.“ Genoeg om te investeren en een tweede pensioenopbouw te starten.

De kunst van zakendoen: pas zeker zijn, dan pas zaken ▶ 26:30

Voor westerse bedrijven kan Japan frustrerend zijn. “Men moet geduld hebben,“ waarschuwt Vanoverbeke. “Japan is geen land waar men onmiddellijk resultaten kan boeken.“ Japanse bedrijven tasten eerst uitgebreid af: past dit bedrijf bij ons? Is deze vertegenwoordiger betrouwbaar? Zal hij bij problemen direct naar de rechtbank stappen?

“Pas als ze honderd procent zeker zijn dat het past binnen hun visie en binnen de flow, gaan ze met u zaken doen.“

Maar als die band er eenmaal is, krijg je iets wat in China ondenkbaar lijkt. “Als je een contract van 2.10 afsluit, levert een Japans bedrijf 2.11. Omdat ze denken op lange termijn.“ Ze blijven bij dezelfde partner, ook al zijn er goedkopere alternatieven. Die loyaliteit heeft wel een keerzijde: het distributiesysteem werd zo gesloten dat buitenlandse bedrijven er nauwelijks in konden penetreren.

Alcohol als diplomatiek instrument uit de 16e eeuw ▶ 30:47

Het gesprek komt op een opmerkelijk fenomen: de rol van alcohol in de Japanse consensuscultuur. “Japanners gaan heel zelden naar de rechtbank stappen. Men heeft altijd gezegd: dat is gewoon de facade die we hebben en we gaan ervoor zorgen dat we onze conflicten op informele manier oplossen.“

“In de 16e eeuw werden er bemiddelaars ingezet die alcohol gebruikten om twee partijen samen te brengen. Men ziet dan het ware gezicht.“

Zelfs vandaag is alcohol cruciaal voor zakelijke relaties. Japanners zeggen trots “I'm a heavy drinker“ omdat drinken sociale contacten vergemakkelijkt. “Als het met alcohol gebeurd is, dan kunnen we de volgende dag zeggen dat we het niet meer weten of dat we daar niet verantwoordelijk voor zijn.“ Het creëert een veilige ruimte waar mensen hun ware gedachten kunnen delen zonder gezichtsverlies.

De administratie die je helpt met je belastingen ▶ 34:48

Bureaucratie heeft in Japan geen negatieve bijklank. Integendeel: topstudent aan de Universiteit van Tokyo willen massaal ambtenaar worden. “450 studenten zitten in mijn les rechtssociologie. Ik vraag altijd: 'Wat willen jullie later worden?' Top is altijd bureaucraat.“

De reden is simpel: macht en status. “Ambtenaren hebben de expertise om een regel te kunnen uitschrijven. Ze kunnen echt wel een doel bereiken.“ En historisch werden ze gezien als dienaren van de keizer, wat hen een bijzondere status gaf.

“De administratie helpt u met het invullen van belastingen, met verkiezingen die heel efficiënt georganiseerd worden. In de realiteit.“

Het systeem werkt goed zolang alles voorspelbaar is - massaproductie, vaste regels, stabiele omgeving. Maar bij crisis en verandering wordt diezelfde bureaucratie een hindernis. “Op het moment dat men out of the box moet denken, dan gaan die ambtenaren die geen eigen initiatief mogen nemen, dat wordt een probleem.“

Het vertrouwen tussen burger en staat ▶ 40:57

Iets wat België kan benijden: wederzijds vertrouwen tussen overheid en burger. “De burger heeft meer vertrouwen in de overheid en ziet eigenlijk de staat niet als iets wat hen bedreigt, maar eerder iets wat hen helpt.“

Bij een belastingsaangifte vertrouwt de overheid erop dat die goed wordt ingevuld. Fouten worden niet zwaar bestraft - men veronderstelt dat het niet met kwade bedoelingen gebeurde. “Het wederzijdse vertrouwen zorgt ervoor dat de overheid beter kan functioneren.“

Dit contrasteert schril met België, waar volgens Vanoverbeke de burger de overheid wantrouwt en omgekeerd. “Wij hebben een heel ongezonde, toxische relatie bijna met elkaar waardoor die regels supreme zijn.“

De demografische tijdbom: 1,15 kinderen per vrouw ▶ 42:01

Japan staat voor een ongekende demografische uitdaging. “Een Japanse vrouw krijgt gemiddeld 1,15 kinderen. Meer dan 30% van de bevolking is ouder dan 65 jaar.“ Voor stabiliteit heb je 2,1 kinderen per vrouw nodig.

De oplossingen zijn beperkt: meer migratie (maar dat botst met de cultuur), meer vrouwen aan het werk (maar de sociale druk om thuis te blijven is enorm), of technologie. Robot-verzorgers worden daarom geen science fiction, maar noodzaak.

“Op de internationale gender-index staat Japan 118e op 146 landen. Een vrouwelijke premier is eigenlijk een mirakel.“

Premier Takaichi had kunnen kiezen voor meer vrouwelijke ministers, maar deed het niet. Ze volgde de informele regel dat ministerposten afhangen van het aantal keren dat je verkozen bent. Traditie wint het van vernieuwing.

Door rood rijden mag, paraplu's stelen ook ▶ 50:48

Vanoverbeke's fascinatie voor rechtssociologie ontstond uit een paradox. “Ik dacht dat Japanners het recht altijd respecteren. Tot ik zag dat ze op de fiets naar Netflix kijken en paraplu's stelen.“

Japanners maken onderscheid tussen ruimtes. In je eigen wijk, waar reputatieschade groot kan zijn, volg je alle regels strikt. “Als je de regels niet volgt, krijg je een slechte naam. Door die reputatieschade let iedereen echt wel op de sfeer, op de mood.“

“Iedereen moet zijn deel doen waardoor het allemaal wat minder zwaar wordt.“

Maar de trein naar het werk is niemandsland. Daar mag je bellen op de fiets, naar Netflix kijken, paraplu's “lenen“. “Er is een soort consensus over welke regels niet moeten gerespecteerd worden.“ Op de autosnelweg rijden ze 130-140 km/u waar 100 is toegelaten. Er wordt minder gehandhaafd - bewust, om mensen wat vrijheid te geven.

Wijkagenten in rode huisjes met chrysantenbloemen ▶ 56:02

Het Japanse politiesysteem - geïmporteerd uit België in de 19e eeuw - draait niet om repressie maar om sociale controle. Wijkagenten zitten in kleine huisjes met een rode lamp in de vorm van een chrysant, het symboel van de keizer en de staat.

“Ze gaan de regels niet heel streng handhaven, maar meer een informele sociale controle doen.“ Een dronken man wordt vriendelijk naar huis gebracht, niet gearresteerd. “Tot men te ver gaat. En als men te ver gaat wordt het systeem heel repressief.“

Japan heeft nog de doodstraf door ophanging, uitgevoerd één à twee keer per jaar. Maar gevangenissen zijn relatief leeg omdat de sociale druk zo groot is dat misdaad zeldzaam blijft.

Veiligheid die de economie versterkt ▶ 57:57

De cijfers spreken boekdelen: 0,2 moorden per 100.000 inwoners, het laagste ter wereld. “Mijn voordeur hoeft niet op slot. In een restaurant houd je je plaats door je gsm of portefeuille op tafel te laten liggen.“ Belgische uitwisselingsstudenten noemen veiligheid steevast het meest aangename aspect van hun verblijf.

“De gevolgen zijn zo groot en men heeft zoveel te verliezen dat men twee keer zal nadenken voordat men een misdaad begaat.“

De oorzaak ligt niet zozeer in het eilandkarakter - Tokyo met 40 miljoen inwoners is even anoniem als elke wereldstad - maar in de sociale gevolgen. Iemand met een veroordeling vindt nooit meer werk. “Die straf is niet proportioneel, maar zal er wel voor zorgen dat men geen misdaad begaat.“

Tegelijk beschermt de staat burgers die fouten maken. “De staat zal zeggen: iedereen maakt fouten en iedereen is nodig in een maatschappij.“

Pensioen op 60, doorwerken tot 80 ▶ 46:26

Een opmerkelijke paradox: Japan heeft de oudste bevolking ter wereld, maar pensioeneert op 60 jaar. Het officiële pensioen start pas op 65, dus je werkt vijf jaar voor de helft van je salaris. “Dat is common practice.“

Vanoverbeke's Japanse schoonvader werkte als chemicus tot 60, vijf jaar als adviseur in Korea voor Samsung, en daarna tot zijn tachtigste als verkoper in een apotheek. “Voor hem was dat fijn. Hij had daarmee een ritme. Hij is heel lang gezond kunnen blijven door het ritme te behouden.“

Werkloosheid bestaat nauwelijks - 2 à 3%. De combinatie van lagere lonen voor 60-plussers en hun ervaring creëert ruimte voor jongeren én behoudt kennis.

Same-sex marriage en de langzame verandering ▶ 1:07:17

Japan toont ook bij sociale kwesties zijn eigenwijze aanpak. “De meeste gemeentes hebben een systeem om homo-huwelijken te registreren. Ze hebben een soort certificaat.“ Lokale initiatieven vooruitlopend op landelijke wetgeving.

Oudere Japanners zijn tolerant in het algemeen, maar “not in my backyard“ wanneer het de eigen familie betreft. Premier Takaichi is ertegen, net zoals ze tegen dubbele achternamen en vrouwelijke keizerlijke opvolging is. Haar eigen huwelijk toont creatieve oplossingen: haar man nam haar naam aan, waardoor ze binnen de regels haar meisjesnaam kon behouden.

Respect zonder oordeel: de Japanse les voor Europa ▶ 1:07:54

Wat kan Europa leren van Japan? “Het respect voor de anderen zonder eigenlijk een oordeel te vellen van dit is goed of dit is slecht.“ In Tokyo zie je constant mensen uit subculturen - Harajuku-mode, extreme anime-fans, alternatieve levensstijlen. “Die worden niet verkeerd bekeken. Zolang die bepaalde regels volgen, kunnen die heel out of the box zijn.“

Het is geen empathie in de westerse zin, maar pragmatische tolerantie. “We begrijpen dat er een subcultuur bestaat, maar zolang die ons niet bedreigt is het oké. Laat ons elkaar respecteren als organisatie.“

“Zolang we de overkoepelende regels allemaal wel volgen is er geen probleem. En daarbinnen laten we veel creativiteit toe.“

Epiloog: stabiliteit in een veranderende wereldorde

Wanneer de avond vordert en de rum op is, blijft de essentie van Vanoverbeke's verhaal hangen: Japan toont hoe een samenleving consensus kan bereiken zonder uniformiteit af te dwingen. Het is een delicate balans tussen collectief belang en individuele vrijheid, tussen traditie en vernieuwing, tussen zachte sociale druk en harde consequenties voor wie te ver gaat.

In een tijd waarin westerse democratieën worstelen met polarisatie en vertrouwenscrises, biedt Japan geen kant-en-klare oplossingen, maar wel inspirerende paradoxen. Een vrouwelijke premier die tegen vrouwenemancipatie is maar wel geschiedenis schrijft. Een bureaucratie die helpt in plaats van hindert. Een consensusmodel dat ruimte laat voor dissensus.

Het past perfect bij de Discours-missie: begrijpen hoe andere maatschappijen hun uitdagingen aanpakken, niet om ze klakkeloos te kopiëren, maar om onze eigen blinde vlekken te ontdekken. Want soms ligt de sleutel tot vooruitgang niet in revolutie, maar in de kunst van het respectvol samenleven - met alle contradicties die daarbij horen.