Axel Buyse over twintig jaar Vlaamse diplomatie: "Wij kunnen niet eens een brulkikker worden"

Axel Buyse schuift aan met een whiskytje, vrijdagmiddag, en relativeert meteen de mythe over zwaar drinkende diplomaten. De ex-diplomaat van de Vlaamse regering, ex-journalist bij De Standaard, is anderhalf jaar geleden op 67 met pensioen gegaan. Sindsdien heeft hij het boek Klein Vlaanderen, groot buitenland geschreven, een verslag van het bescheiden maar volgens hem onderschatte werk van de Vlaamse diplomatie. Aan tafel vandaag: hoe een deelstaat in een complex Europees bestel zijn belangen verdedigt, waarom Trump de wereld op zijn kop heeft gekliederd en wat Vlaanderen daarmee aan moet.

“Het feit dat ook Vlaanderen zijn eigen buitenlandbeleid en zijn eigen bescheiden diplomatie heeft, dat is eigenlijk bijna niet bekend bij het brede publiek, en helaas vaak ook niet bij Vlaamse politici.“

Het is een verzuchting die je vaker hoort bij ambtenaren in pensioen. Maar Buyse brengt ze met dat tikkeltje ironie van iemand die weet wat hij over twintig jaar heeft zien gebeuren in de coulissen.

Wat een Vlaamse diplomaat eigenlijk doet ▶ 4:36

In tegenstelling tot de economische diplomaten van Flanders Investment & Trade, die met meetbare exportresultaten en investeringscijfers kunnen werken, vervult de generalist-diplomaat een rol die zich slecht in spreadsheets laat vatten.

“Mijn werk was niet in statistieken en Excel-tabellen op te schrijven. Zorgen dat je aanwezig bent in het land waar je gevestigd bent en dat je zeer nauwlettend de belangen van je land in de gaten houdt.“

Buyse zat tweemaal Nederland en tweemaal de Europese Unie, vooral dichtbij huis dus. De keuze waar Vlaanderen wel of niet een eigen vertegenwoordiging stationeert, vertelt veel: bij de federale Belgische diplomatie wordt gerekend wat dat werk al doet, en alleen waar Vlaanderen echt extra meerwaarde kan bieden, komt er een aanvullende post. Voornamelijk Europese landen, plus de Verenigde Staten en Zuid-Afrika.

Drieëndertig procent Vlamingen werkt voor de export ▶ 3:02

Buyse legt het cijfermatige fundament onder zijn pleidooi voor een goed georganiseerde Vlaamse diplomatie.

“Een derde van de mensen die bij ons werken, werken eigenlijk voor de export. Dat betekent dat je bijna automatisch heel veel aandacht moet hebben voor wat er in het buitenland gebeurt.“

België is een van de meest open economieën ter wereld. Vlaanderen nog veel uitgesprokener. Voor Buyse is dat het systemische argument waarom een land of een deelstaat zich actief moet bemoeien met de wereld buiten zijn grenzen. Het is geen luxe, het is bedrijfseconomische logica.

Hoe Catalonië en Quebec mee in dat bootje zitten ▶ 8:26

Vlaanderen is in zijn diplomatieke aanwezigheid bijna een unicum. De vergelijkbare voorbeelden zijn op één hand te tellen: Catalonië, Baskenland, Quebec. De Duitse Länder vertegenwoordigen zich wel in Brussel, maar dat blijft strikt genomen lobbywerk zonder diplomatiek statuut. Vlaanderen heeft, samen met de Franstalige gemeenschap, een unieker positie.

“Wat als als Vlaamse diplomatie geboekstaafd worden als Belgische diplomaten, maar die specifiek werken voor de deelstaat. Bij Quebec ligt dat nog wat anders, die hebben een zeker diplomatiek statuut. Maar de Länder bijvoorbeeld eigenlijk helemaal niet.“

Het is een institutionele oddity die buitenstaanders verwart maar voor Buyse precies de reden is dat Vlaanderen meer kan dan veel andere regio's. Het kan, vanuit de Belgische ambassade, gericht werken aan Vlaamse belangen zonder elke keer naar de federale instanties te moeten lopen.

Nederland heeft meer diplomaten in Brussel dan wij in Nederland ▶ 9:59

Een cijfer dat Buyse graag opvoert om de bescheidenheid van het Vlaamse diplomatieke apparaat te tonen.

“Als je alle Belgische diplomaten in Nederland samentelt, federale collega's, Vlamingen en de Waalse handelsvertegenwoordiger, kom je nog niet aan twee derde van het aantal mensen dat in de Nederlandse ambassade in Brussel specifiek de belangen van Nederland in België in de gaten houdt.“

Het is geen klacht, het is een observatie. Maar het maakt zichtbaar hoe ongelijk de inspanningen zijn. Buyse heeft daarover geen complex. Wat hij wil duidelijk maken, is dat de bescheiden Vlaamse aanwezigheid efficient is, geen kalkbrekend kostenpost.

"De Pax Americana is op een paar weken in elkaar gekliederd" ▶ 16:11

De internationale dimensie van het gesprek breekt open op het Trump-onderwerp. Buyse formuleert het met de spaarzame helderheid van iemand die het bedrijf van internationale betrekkingen van binnenuit kent.

“De Pax Americana, dat hele bouwsel van het internationale bestel, is op een paar weken door meneer Trump helemaal in elkaar gekliederd. Dat is bijzonder belangrijk en een beetje angstaanjagend omdat het een totaal nieuwe toestand is voor ons.“

Maar Buyse zegt dit niet uit defaitisme. Voor hem zit er een kans in deze ravage: Europa wordt verplicht om taken op te nemen die het generatiesgewijs aan de Amerikanen had overgelaten. Defensie is daar het meest evidente, maar ook de afbouw van de afhankelijkheid van Amerikaanse productiestromen en de terugkeer naar een sterkere interne markt komen op tafel.

Waarom Poetin "ouder wordt en zijn stempel wil drukken" ▶ 21:35

In één van de scherpere passages situeert Buyse het Russische imperialisme, zonder Poetin te demoniseren. Het is precies in die nuance dat zijn diplomaat-achtergrond doorbreekt.

“Hij is ouder aan het worden, dus dat zijn de momenten waarop je je laatste stempel wil drukken. En dan wordt men agressiever.“

Buyse noemt Poetin niet onredelijk, maar wijst erop dat hij zijn eigen paden van redelijkheid bewandelt: maximaal herstel van Russische macht en prestige. De vraag is hoever hij bereid is daarin te gaan. Een vraag waarop niemand vandaag een antwoord heeft, en die de Europese diplomatie steeds onbestuurder maakt naarmate de Amerikaanse rugdekking afbrokkelt.

Klein Vlaanderen kan geen brulkikker zijn ▶ 22:21

De titel van zijn boek krijgt in dit deel van het gesprek een uitleg.

“We moeten ons niet opblazen als een brulkikker. Je moet kijken in welke context je zaken kunt doen. Bij ons werken we in schillen, hè. Een ui. Vlaanderen, België, Benelux, Europa.“

Voor Buyse is dit geen ideologisch standpunt, eerder pragmatisme. Vlaanderen heeft bijna zeven miljoen inwoners, ongeveer evenveel als Denemarken. Dat is niet niks, maar het is ook niet de wereld in de hand. De winst zit niet in volume, maar in slim manoeuvreren tussen schillen waarin elk niveau zijn eigen gewichten zet. Wie te luid wil spreken, wordt overstemd. Wie te stil blijft, raakt verloren.

Waarom Vlamingen te bescheiden zijn ▶ 24:41

Buyse herkent dezelfde fout die Brieuc Van Damme onlangs ook in deze tafelreeks formuleerde, maar zonder samenspraak met die andere gast. Vlamingen zijn vaak te bescheiden, vinden niet snel dat ze ergens trots op mogen zijn, of vermijden de uitspraak liever.

“We zijn te bescheiden vaak. We begrijpen vaak niet wat wij met onze middelen die voorhanden zijn diplomatiek kunnen doen.“

Voor Buyse is dat geen folklore-vraag, het is een operationele beperking. Wie zijn eigen kracht niet kent, gebruikt ze niet. Wie ze niet gebruikt, ziet het buitenlandse beleid mislukken op exact die plaatsen waar het meer impact had kunnen hebben.

Hoe federalisering België voor burgeroorlog heeft behoed ▶ 26:13

Als historicus van opleiding bekijkt Buyse de Belgische staatshervormingen met een breder perspectief dan veel van zijn tijdgenoten.

“We zijn na de Tweede Wereldoorlog in een paar fases bijna in een soort van burgeroorlog terechtgekomen. De Koningskwestie, de schoolstrijd, de voeren-rellen. Er is geschoten op een bepaald ogenblik. We zijn er altijd in geslaagd om mee dankzij de defederalisering te zorgen dat de scherpe kantjes ervan af gevijld werden.“

Het is een argument dat zelden zo nuchter wordt gemaakt. De defederalisering wordt vandaag vaak gepresenteerd als inefficiënt en duur. Buyse erkent het probleem van efficiëntie, maar wijst op de prijs die het land voor confederalisme had moeten betalen: een sociale en politieke vrede die niemand de federale puzzel toedicht.

“Eh ik ga eens niet, maar in Bosnië-Herzegovina hè, met buren die elkaar verklikken, die elkaar naar het leven staan letterlijk, dat is hier niet aanwezig.“

Hij verwijst naar zijn jaren als Balkan-correspondent. De vergelijking is hard, maar pedagogisch: federalisering klinkt voor sommigen als verzwakking, voor Buyse is het structurele bescherming.

Wat lieve Geeraerts en haar discrete VZW doen ▶ 27:49

Een opvallend ervaringsfragment over een organisatie die de meeste mensen niet kennen.

“Lieve Geeraerts probeert op tamelijk discrete wijze contacten te leggen over alle partijgrenzen heen in Vlaanderen. Vanuit het oogpunt: jongens, we moeten zien dat we de welvaart die we nog genieten zo ongeschonden mogelijk kunnen doorgeven aan de volgende generaties.“

Buyse zit zelf in die VZW, die ook goede banden in Wallonië heeft. Het is een vorm van micro-diplomatie binnen het land zelf: politici uit verschillende partijen die niet anders dan via discrete platformen tot een gesprek komen. Een herinnering dat ook binnenlandse politiek diplomatieke kunst vereist, niet alleen tussen staten.

De grote scheldemoment in Hazeldonk ▶ 57:09

Het meest spectaculaire anecdotische moment van het gesprek illustreert hoe een Vlaamse diplomaat soms tot het uiterste moet gaan.

“De Nederlandse Eerste Kamer had de ondertekening van de scheldeverdragen, waaronder de verdieping die voor Antwerpen van levensbelang was, voor onbepaalde tijd uitgesteld. Wat hebben we gedaan? De Vlaamse minister-president, Kris Peeters op dat ogenblik, is gewoon in Hazeldonk aan het tolstation blijven wachten.“

Anderhalf uur lang wachtte het hele Belgische diplomatieke gezelschap in een tolstation tot Buyse via een papiertje bevestigde dat de Nederlandse senaat de onderhandelingen opnieuw zou opstarten voor de zomer. Een tafel vol ministers in de Ridderzaal van Den Haag wachtte ondertussen. Het is, in Buyses eigen ontwapenende woorden, een moment waarop “je werkelijk het been stijf moet kunnen houden“. Niet altijd aangenaam. Wel het soort dat tot een ander verdragstekst leidt.

Hoe Vlaamse strengheid Europa overstijgt ▶ 47:08

Een mooie illustratie van hoe Belgisch beleid soms strenger dan de Europese richtlijn uitvalt.

“Europa heeft een aanbeveling dat onder de tien duizend euro cashtransfers niet door banken hoeven gecheckt te worden. Wij maken daar in België drie duizend euro van. Dat is een voorbeeld van iets dat ineens veel strenger concreet wordt gemaakt.“

Vlaanderen, en breder België, zit bij de strengere klas wat besluitvorming betreft. Bij de uitvoering, voegt Buyse erbij, kunnen we wel eens heel traag zijn. En aan onze begrotingsprudentie hebben we geen voorbeeld. Het is het soort verfijnde nuance dat een gewone politieke interview vaak ontwijkt: zelfkritiek en zelfwaardering tegelijk.

Polen is in twintig jaar negen keer gegroeid ▶ 1:03:21

Een cijfer dat veel Belgen niet beseffen.

“Polen is echt een Europees lidstaat van eerste categorie aan het worden. Hun BBP in verhouding tot Zweden was rond 2000 ongeveer een derde. Nu in 2025 is dat bijna omgedraaid. Ze zijn negen keer gegroeid.“

Voor Buyse is dat geen statistisch trivia, maar een teken dat Oost-Europa een rol gaat spelen die we onderschatten. Het illustreert ook zijn punt over België: een land dat dichtbij stagnatie zit terwijl andere landen de groei vinden in scherpe keuzes. Welvaartsbehoud kan een excuus worden om geen harde beslissingen meer te nemen, en dat is volgens Buyse precies waar wij in zitten.

Veertien procent Belgen wil vechten voor zijn land ▶ 1:05:40

Een opvallende statistiek die Buyse ophaalt vanuit een internationale vergelijking.

“Op een kaart waarop de welwillendheid om te vechten voor uw land in beeld was gebracht, scoorden Finland en Noorwegen heel hoog, Polen ook. En dan zie je België. Wij waren laagste of voorlaatste van heel Europa, met ongeveer veertien procent.“

Voor Buyse is dat geen pleidooi voor militarisme. Het is wel een teken van een verloren onderliggende cohesie. Het probleem zit niet zozeer in de wil om militair te dienen, het zit in de afwezigheid van het besef dat zoiets ooit nodig zou kunnen zijn. Zelfs dat besef triggert vandaag niemand. Het defensiedebat wordt meteen platgeschoten met budgettaire bezwaren.

Wapenfabrieken in Wallonië als economisch antwoord ▶ 1:08:43

Een controversieel maar volgens Buyse pragmatisch standpunt.

“We hadden vroeger een goede wapenindustrie in Wallonië. We zouden dat terug moeten doen. Dat zijn investeringen die bijdragen aan de economie, een manier van te investeren met een mogelijk aanzuageffect op de begrotingschulden. Maar het is onpopulair omdat banken er niet in mogen investeren wegens niet ethisch genoeg.“

Voor Buyse is dit een symbolische vraag voor het Europa van vandaag: wil het zijn weerbaarheid herstellen, dan moet ook de productie ervoor opgebouwd worden. Zijn pleidooi is geen militarisme. Het is investeringspolitiek die ook industriële welvaart kan creëren, samen met cybersecurity-investeringen die de werkelijke moderne dreiging het hoofd kunnen bieden.

Antwerpen als logistieke spil bij een conflict ▶ 1:09:29

Buyse heeft een hele specifieke visie op waar de Belgische defensieuitgaven naartoe moeten gaan.

“Wij hebben een perfect pad om die extra investeringen toe te spitsen op het beveiligen van de logistieke weg die dwars door ons land loopt. In geval van een conflict gaan wij een cruciale rol spelen bij de collectieve verdediging van Europa. Dat begint bij de Noordzee. Zorg dat de Russen geen kabels kunnen losknippen weer, zoals ze al een paar keer gedaan hebben.“

Hij wijst op de twee Belgische fregatten die nauwelijks varen, op de twee nieuwe die gebouwd worden, op de geïntegreerde Nederlands-Belgische marine. Wat hij voorstelt is geen brulkikker-aanpak, maar een uiterst strategische rolverdeling: beveilig de Noordzee, beveilig de havens, zorg dat troepenbewegingen tot aan de Duitse grens veilig kunnen verlopen. Voor een klein land met beperkte middelen is dat een rationele en haalbare ambitie.

Lunion fait la force in 2025 ▶ 1:04:54

Het meest culturele moment van het gesprek komt op de vraag waarom België ondanks alles nog steeds geen gedeeld nationaal gevoel kan opbouwen.

“Enkel bij de voetbal, maar dat is zo oppervlakkig. En als de voetbalbond verder gaat met achterhaalde Franstalige leuzes los te laten op de Vlamingen. Lunion fait la force, hoe is het in godsnaam in 2025 mogelijk dat de voetbalbond met dat soort leuzes voor de dag komt?“

Voor Buyse is dat geen petite querelle. Het is symptomatisch voor een land dat zelfs de kleinste momenten van symbolische eenheid weet te verknallen. De Duivels stoppen met op te treden als symbool van wat het land bij elkaar houdt, omdat de oude taalreflexen blijven doorklinken. Een diplomaat ziet zoiets niet zonder enige bitterheid.

Wat een pensioen niet wil betekenen ▶ 1:14:05

Het gesprek loopt op zijn einde. Buyse heeft 67 jaar geleefd, twintig jaar gediplomateerd, en wandelt nu door zijn drukke “gepensioneerde carrière“ met een boek dat hij vooral schreef voor zijn opvolgers. Hij blijft tussen partijen los van politieke etikettering, omdat een diplomaat dat moet zijn, en omdat een gepensioneerd diplomaat dat verkiest te blijven. Wat hij wel scherp formuleert: Europa zal moeten leren dat het zijn welvaart en zijn waarden enkel kan beschermen door zelf strategisch te denken, en Vlaanderen kan daarbinnen meer dan veel Vlamingen zelf inschatten. De man die anderhalf uur in een Nederlands tolstation kon blijven wachten op het juiste papiertje, kent het geheim: traagheid, doorzettingsvermogen, en de wil om het schoentje te leggen waar het knelt.