De cryptograaf die zijn vaatwasmachine niet meer mag kiezen

In de Melkerij te Brasschaat schenkt de barman een glas whisky in voor Bart Preneel, professor cryptografie en cyberbeveiliging aan de KU Leuven. De ching met de hosts mislukt, want het glas van Preneel staat nog ergens in de keuken. “Mocht subiet zijn glas gaan zoeken,“ geeft hij geamuseerd toe, en hij ching maar even met zijn waterglas. Het is een lichte opening voor een gesprek dat snel zwaar wordt: dit is een man die letterlijk weet hoe uw smartphone afluistert, hoe Google u traceert zonder GPS aan te zetten, en hoe een Utahs datacenter ter grootte van een paar voetbalvelden vandaag al kopieën van uw e-mails opslaat in afwachting van de quantumcomputer die ze ooit kan ontcijferen.

Preneel ziet er ontspannen uit, maar de boodschap die hij brengt is allesbehalve. Hij is van de generatie die de groep aan de KU Leuven mee groot maakte, een van de eerste academische omroepen in cryptografie op het Europese continent, opgericht in 1978. In 1996 ontwikkelde hij samen met een Duitse en een Leuvense collega de cryptografische functie RIPEMD 160, en die functie zit vandaag verstopt in zowat alles dat u doet zonder erbij stil te staan.

“De Amerikaanse standaard is intussen gebroken, die van ons nog altijd niet. In 2009 is die in Bitcoin gestopt, dus eigenlijk als je naar Bitcoin kijkt, één van de cryptografische blokken is door mij mee ontwikkeld.“

Wie Bitcoin koopt, ondertekent dus indirect een Belgisch wiskundig bouwblok. Niet dat Preneel daar veel mee verdient: cryptografische standaarden moeten openbaar en gratis zijn, anders worden ze geen standaard. Zijn collega Vincent Rijmen ging nog een stapje verder met AES, het algoritme dat iedereen elke dag honderden keren gebruikt. “De Amerikaanse overheid heeft een studie gepubliceerd waarin ze de impact van dat algoritme op 250 miljard dollar schat.“ Geen euro daarvan stroomt naar Leuven. Wel het prestige. En dat is genoeg, want het echte werk begint pas wanneer je begrijpt waarom cryptografie niet langer iets voor diplomaten en spionnen is.

Het tien miljard dollar budget waarmee uw e-mail wordt mee gelezen ▶ 7:14

Toen Marconi de radiotelegrafie uitvond, beseften beurzen meteen dat draadloze ordertickets voor aandelen onderschept konden worden. Wie zijn antenne in de lucht stak, kon meelezen. Privé telefonie kreeg pas een echt encryptiesysteem na een Britse koninklijke schande, herinnert Preneel zich met een glimp van plezier. “Prince Charles had nog zo'n analoge telefoon. Die is dan met Camilla aan het praten geweest, hij was toen niet getrouwd, en heeft een aantal dingen gezegd die ik niet ga herhalen. Die zijn door journalisten onderschept. Dat heeft eigenlijk de motivatie gegeven dat mobiele telefoons moesten vercijferd worden.“

De motivatie is sindsdien alleen maar groter geworden. De budgetten ook.

“Het grootste probleem in cryptografie is het onderscheppen van communicatie. We weten uit de Snowden-documenten dat de Amerikaanse overheid met een budget van rond de 10 miljard dollar alle communicatie onderschept.“

Wie verwacht dat WhatsApp of Signal zo'n budget niet kunnen weerstaan, vergist zich. “Die methoden zelf zijn zeer zeer sterk. De wiskunde is heel lang doorgestudeerd,“ zegt Preneel. NSA, GCHQ, de Chinese of Russische overheid: niemand kraakt vandaag een Signal gesprek. Maar dat betekent niet dat u veilig bent.

Pegasus: de spyware die toeslaat zonder dat u klikt ▶ 9:46

Encryptie is sterk, dus pakt de spionage de telefoon zelf aan. Pegasus is de bekendste naam, ontwikkeld door het Israëlische NSO Group en sindsdien gekocht door tientallen overheden. Wat Preneel hierover zegt, is genoeg om uw smartphone met andere ogen te bekijken.

“Pegasus is zero click. Je hoeft zelf geen e-mail of bericht te openen, gewoon een sms wordt gestuurd die je niet ziet, en die malware neemt controle over uw telefoon.“

Het Europees Parlement loopt achter de feiten aan. Polen gebruikte Pegasus tegen oppositieleden onder de PiS, Spanje tegen Catalaanse politici. Nederland en België hebben politiediensten die zoiets ook willen. Voor een huiszoeking heb je een onderzoeksrechter nodig, voor een Pegasus aanval ook, in theorie. “Mijn huiszoeking kun je in schuiven kijken, maar je kunt niet weten waar ik overal geweest zijt, al uw locaties, al wat er ooit in die schuiven gezeten heeft. Heel uw leven zit in die telefoon.“

En de wapenwedloop is oneindig. Wie een gloednieuwe zwakheid in iOS vindt, kan kiezen: melden bij Apple en zes maanden later publiceren, of doorverkopen aan de Amerikaanse overheid, of via de zwarte markt zelfs miljoenen vangen. “De zwarte markt: voor zo'n echte zwakheid waarmee je controle kunt nemen over een iPhone, kan je miljoenen krijgen.“ Preneel vat het zo:

“Eens de geheime diensten zoiets gehad hebben, gaan we dat nooit meer stoppen. De doos van Pandora is open.“

Waarom uw uitgeschakelde GSM nog steeds kan luisteren ▶ 15:29

Preneel verschuift in zijn stoel als hij begint over wat cryptografen “metadata“ noemen. Het is daar dat het meeste te halen valt. Niet de inhoud van uw berichten, maar het patroon: wie belt wie, wanneer, vanaf welke locatie. Voor de inlichtingendiensten is dat goud. Voor u is het privacy onzichtbaar lekken.

“Bij uw telefoon weten ze met wie je belt en gewhatsappt hebt, maar ook waar je zit op elk moment. In Europa worden operatoren wettelijk verplicht om die metadata bij te houden, in België één tot twee jaar.“

De mythe dat een uitgeschakelde GSM u beschermt, sneuvelt zonder pardon. Eerst de softwarekant, want Google heeft uw locatie ook zonder GPS allang. “Google weet altijd waar je bent, want zelfs als je locatie en GPS afzet, gebruikt Google de wifi. Google weet waar alle wifi netwerken staan met al hun nummers.“ Het systeem werkt simpel: één procent van de gebruikers met GPS én wifi aan is genoeg om elk wifi-baken op de wereld op de kaart te zetten. Daarna kijkt uw toestel gewoon welke netwerken het ziet, en de gigant in Mountain View weet waar u staat.

Maar er is meer, en dit is het stukje dat de meeste lezers nog niet kennen.

“In uw smartphone zit een basisband chip die geactiveerd kan worden op het moment dat de telefoon afstaat. De microfoon van uw GSM kan op elk moment worden aangezet, zelfs als uw telefoon uit lijkt.“

Wie nog kostuumgrappen maakt over telefoons in een ijskast tijdens vergaderingen tussen advocaten en hun cliënten, weet hier waar dat vandaan komt. Het is geen filmscript. Het is technische realiteit, al gebruikt geen enkele dienst zo'n truc voor de gemiddelde burger. “Dat is toch pas enkel als je een zeer gefocust doelwit bent.“

"Als u nu met mij in een kamer zit, bent u een vriend van een vriend" ▶ 17:01

De hosts proberen even te lachen om zijn volgende voorbeeld, maar Preneel meent het serieus. Na de Snowden onthullingen beloofde Obama het friends of friends programma in te krimpen tot friends of friends of friends. Wat dat in de praktijk betekent, krijgen ze nu live.

“Ik heb heel slechte vrienden. Sommige van mijn vrienden hebben toegang tot de Snowden-documenten. Als u nu met mij in één kamer zit, bent u een vriend van een vriend, dus zit u in de lijst van de paar tientallen miljoen mensen die in principe in het oog gehouden worden.“

Hij zegt het met een glimlach, maar het is geen mop. Het volstaat om iets verder uit te zoomen om de Europese dimensie van het verhaal te zien. Daar wordt Preneel echt cynisch.

De Duitse geheime dienst die zijn eigen bedrijven verraadt ▶ 18:37

Wie denkt dat de strijd voor digitale soevereiniteit een Europese eenheidsfront kent, mag opnieuw beginnen. “In Europa is qua nationale veiligheid eigenlijk ieder voor zich en God voor allen. Artikel 4 van het verdrag van Lissabon zegt dat Nationale veiligheid toe aan de lidstaat.“ Wat in praktijk betekent: bondgenootschappen worden bilateraal gesmeed, vaak met een zeer ongelijke uitruil.

“De Bundesnachrichtendienst, de Duitse geheime dienst, spioneert Duitse bedrijven en geeft die informatie aan de Britten in ruil voor toegang tot een soort Google voor Intelligence.“

Een Google voor inlichtingen, dat klinkt abstract. Preneel maakt het concreet met een voorbeeld dat zou opgaan voor een spionagefilm. “Iemand blaast zich op, je vindt een telefoonnummer, geeft dat in en onmiddellijk krijg je alle gegevens van wie die persoon gebeld heeft, de plaatsen waar hij geweest is, wie op dezelfde plaats was. Die Google voor Intelligence bestaat echt en heet Tempora bij GCHQ en XKeyscore in de VS.“

Met andere woorden: wat de NSA in de VS bouwt, hebben de Britten via gedeelde toegang in handen. En de Duitsers, om aan die Britse zoekmachine te kunnen, leveren intelligence over Volkswagen of Siemens als ruilmunt. Dat is niet abstract, het staat in officiële documenten. Maar er is iets dat nog hilarischer is, of cynischer, afhankelijk van uw gemoed.

“Eigenlijk wat de NSA doet, daarvoor moet je in Europa niet eens spioneren, want de data retention richtlijn van 2006 verplicht onze operatoren om al die metadata sowieso bij te houden.“

Europa heeft, met andere woorden, zichzelf wettelijk verplicht om alles te bewaren wat de Amerikaanse spionnen graag illegaal zouden willen verzamelen. En, opmerkelijk genoeg, daarover wordt in onze pers nauwelijks geschreven.

Waarom Belgen hun privacy laten afpakken zonder klacht ▶ 20:42

Preneel is duidelijk gefrustreerd over het Belgische publieke debat. Wat in de VS binnen de week op tv komt, blijft hier vaak een kolom diep weg in een binnenkrant.

“In de VS komen zo'n punten heel snel in publiek debat, dan komt dat op televisie via FBI of de Electronic Frontier Foundation. In Europa is eigenlijk niemand geïnteresseerd.“

In België vooral. Toen Europese rechters de eerste data retention richtlijn vernietigden wegens schending van de Mensenrechten, kwam België met een nieuwe wet. Niet meer iedereen, alleen rond gevoelige plaatsen. “Per definitie zijn dat alle ziekenhuizen, alle scholen, alle stations, alle luchthavens, alle publieke gebouwen.“ Met andere woorden: overal behalve het Ardense bos. Het verschil met de oude wet is verwaarloosbaar.

“Het komt eigenlijk neer op bij iedereen thuis een camera zetten in elke ruimte. De politie zegt dat het niet hetzelfde is, maar het is wel kijken wie er binnen en buiten komt en wanneer je buiten gaat.“

Preneel is dat al twintig jaar aan het roepen. Wat is dan de reden dat Vlaanderen zo gedwee is? Een mengeling van techno onverschilligheid en een goed bestudeerde cynische slogan: ze weten toch al alles van ons. Bij de buren reageert men net iets feller. “Dat zie je toch minder in Duitsland of Nederland. Dat is toch meer verzet en zijn die debatten toch iets meer levendig.“

De veiling die om uw aandacht draait, niet om uw aankopen ▶ 23:16

Het thuisfront is daarom geen onschuldig domein. De drie reuzen die uw browser bezoeken, draaien op één model: data over u, advertenties op u afgestemd, miljarden op de bank.

“Het verdienmodel van Microsoft, Meta en Google: telkens als u een webpagina bezoekt, wordt er in real time een veiling gehouden. Die verdienen daar tientallen miljarden per kwartaal aan.“

Wat er precies geveild wordt, is geen geheim. Het zijn niet alleen consumentenvoorkeuren. Het is veel intiemer. Een collega van Preneel uit de faculteit rechten heeft samen met een aantal andere KU Leuven onderzoekers een rechtszaak aangespannen tegen de Internet Advertising vereniging.

“Welke profileringsinformatie wordt verzameld? Uw religieuze voorkeur, uw seksuele oriëntatie, uw gezondheidstoestand. De GDPR zegt gewoon dat je zo'n dingen niet mag verzamelen, en zij gebruiken dat om advertenties te tonen.“

Waarom kan zoiets stand houden? Twee antwoorden, beide ontnuchterend. Eén: de bedrijven verdienen zo veel dat ze politiek onaanraakbaar zijn. Twee, en daar wordt Preneel cynisch:

“Alle informatie bij de bedrijven gaat ook naar de overheid. Niet naar de Belgische, maar naar de Amerikaanse. Hoe meer informatie Google en Meta verzamelen, hoe blijer de Amerikaanse overheid is. Er is een conflict belang en eigenlijk een symbiose.“

De GDPR is, op papier, het sterkste privacyinstrument ter wereld. In de praktijk een papieren tijger. “Het is een heel goed idee, maar zeer moeilijk afdwingbaar. Het systeem is eigenlijk zo ontworpen dat het niet te efficiënt is.“ Niet toevallig zitten de hoofdkantoren van Big Tech in Ierland: een land dat economisch is opgekrabbeld dankzij die bedrijven en niet de hand bijt die het voedt. Vergelijk dat met de Amerikaanse Federal Trade Commission. “Naarmate de macht groeit, moet ook de controle groeien,“ zegt Preneel terwijl hij verwijst naar het tien jaar durende toezicht dat Google in de VS opgelegd kreeg toen zijn Streetview wagens wifi paswoorden mee opscoopten. “Dat is toch niet bureaucratisch. Je moet gewoon die mensen ergens een groot bureau geven en die komen zien.“

Hoe de stem op papier u beschermt tegen een gehackte stemcomputer ▶ 37:15

Niet alles in Vlaanderen is om treurig over te zijn. Onze verkiezingen, bijvoorbeeld, lopen op een systeem dat Preneel mee ontwierp en waarover hij voorzichtig trots is. Het komt voort uit een opvallende eis: een stemcomputer die niet vertrouwd hoeft te worden.

“Het Belgisch stemsysteem heb ik mee ontworpen. Je stemt op een aanraakscherm en uw stem wordt afgedrukt op papier. Zelfs als die computer voor de verkeerde partij stemt, kan je zeggen sorry, ik wil een nieuwe stemkaart. Je vertrouwt de computer niet.“

De QR code op de afdruk laat snel tellen toe, het papier zelf garandeert herstelbaarheid. Hetzelfde principe in een bank zou heten: snel én controleerbaar. Hoe komt het dan dat geen enkele politicus akkoord gaat met stemmen via uw smartphone? Omdat dat technisch een bom is.

“Stemmen op uw smartphone? Estland probeert dat te verkopen, maar wij vinden dat het niet kan. Je moet ervan uitgaan dat er nooit iemand de deur tussen die bureaus openmaakt en gaat kijken. Dat is een heel grote sprong van vertrouwen.“

Brussel blijft als enige bij de oude stemcomputers, om een verrassend pragmatische reden. “In Brussel is de stembrief 1 vierkante meter, dat is de reden waarom in Brussel nog stemcomputers gebruikt worden. Geen vierkante meter, dat kun je gewoon niet meer uitvouwen.“ Het is zo'n moment waarop een serieus interview heel even komisch wordt.

Waarom de cryptografie professor zelf niet bankiert via de telefoon ▶ 40:50

Bart Preneel heeft heel concrete tips voor wie zijn eigen leven wil verzwaren in dienst van privacy. De eerste is praktisch en pijnlijk. Hij gebruikt zijn smartphone niet om te bankieren.

“Ik bank niet op mijn telefoon. Als je zo'n banking app installeert, kijkt hij wat uw contacten zijn en welke apps erop staan. Ik vind niet dat mijn bank moet zien welke contacten en apps ik heb.“

De banking app argumenteert dat hij zo fraude opspoort. Preneel ziet het probleem: morgen kan diezelfde bank verzekeringen verkopen, en die verzekering kan zijn premie aanpassen op basis van wat uw telefoon prijsgeeft. Hij weigert die mogelijkheid op te zetten. Verder plakt hij zijn camera's af, ook op zijn telefoon. Hij gebruikt liefst Signal in plaats van WhatsApp, en hij heeft het over hoe traditioneel email versleutelen tussen experten ook nog werkt.

“Ik gebruik zo weinig mogelijk WhatsApp. Als ik WhatsApp van mijn telefoon kon gooien, zou ik dat doen. Ik gebruik liefst Signal.“

Maar het echte zorgenkind staat op uw oprit. Niet de smartphone, niet de Alexa.

“De grootste bedreiging vandaag is uw wagen. In de auto zitten 100 processoren, die weet waar je bent, die heeft sensoren die weten of je niet in slaap aan het vallen bent. En waar gaat die data naartoe?“

De hosts vragen zich hardop af waar precies. Preneel herhaalt: dat moet allemaal nog meer onderzocht worden, maar de trend is duidelijk. Auto's verzamelen vandaag meer over u dan welk apparaat ook in uw woonkamer.

De vaatwasmachine zonder app bestaat bijna niet meer ▶ 46:02

Preneel is een verbouwer. Hij vertelt het bijna verontschuldigend, alsof zijn keuken er niet bij hoort. Maar het detail dat hij geeft, vat precies samen waarom de gemiddelde burger geen grip meer heeft op zijn data.

“We zijn aan het verbouwen, een nieuwe keuken, en dan moet je eens proberen een vaatwasmachine te vinden zonder app. Mij oven heeft wifi, ik weet het niet, ik gebruik dat niet, maar het is wel zo. Ik wil een vaatwasmachine zonder een app, zonder internetverbinding.“

Dit is geen tic van een verstrooide professor. Dit is iemand die weet hoe slecht beveiligd smart home apparatuur is, en dat onveilige firmware in een verbonden vaatwasmachine de hele rest van uw netwerk kan compromitteren.

“Smart home apparaten zijn berucht voor hun slechte beveiliging. Dat kan gebruikt worden door inbrekers, maar ook privacy implicaties: mensen kunnen daarmee gechanteerd worden. Het is eigenlijk heel uw privéleven op het internet.“

En dan TikTok. De westerse media kijken er naar met de microscoop, terwijl Preneel het simpeler ziet. “Het is een Chinees bedrijf. Als Amerikaanse bedrijven informatie verzamelen, vindt de Amerikaanse overheid dat heel goed, want dan hebben zij die ook. Iedereen heeft boter op zijn hoofd, alleen kijken we onder de microscoop naar China.“

"Wij hebben Tesla's gehakt" ▶ 50:07

Bart Preneel is geen pure theoreticus. Zijn onderzoeksgroep heeft de elektrische wagen van Elon Musk binnenstebuiten gekeerd, en het verhaal dat daaruit komt, is karakteristiek voor de hele sector.

“Wij hebben Tesla's gehakt en Tesla sleutels gehakt. Dan blijkt dat die sleutels van een ander bedrijf komen, dat dat voor Tesla gebouwd heeft, en Tesla weet eigenlijk niet wat daarin zit, bij wijze van spreken.“

Een toeleverancier die heel goed is in autosloten met lage batterijen, niet in beveiliging. En boven die structurele incompetentie staat een tweede laag: exportwetgeving die fabrikanten dwingt om zwakkere algoritmen te gebruiken.

“Als je zo'n product hebt, heb je alle belang bij het niet te veilig te maken, dan krijg je een exportvergunning. Als het te veilig is, krijg je een probleem als u auto's wilt uitvoeren naar bepaalde landen.“

Het is een marktfalen waarvoor Europa eindelijk lijkt te reageren met de Cyber Resilience Act. Maar Preneel is niet hoopvol over de tijdslijn. “Dat gaat nog vijf, zes jaar duren voor we dat in de markt gaan zien.“ Tegen die tijd zijn al heel wat verbonden gadgets achterhaald, of erger, gehackt.

Hoe Child Sexual Abuse politiek wordt gebruikt om encryptie te breken ▶ 55:49

Het gesprek wordt zwaarder als Preneel zich afvraagt waar de bescherming van burgers tegen de overheid eindigt. Want politiediensten zijn vandaag krachtiger dan ooit, betoogt hij. Automatische nummerplaatherkenning, smart auto's verbonden met het internet, gigabytes aan metadata: nooit eerder hadden onderzoekers zoveel materiaal in handen. En toch klinkt er een chronisch politieke roep om méér.

“Ik ben bezorgd dat de overheid meer en meer macht grijpt. Wat politiediensten en geheime diensten kunnen doen, is veel meer dan ze ooit gekund hebben.“

Op één thema na is de manier waarop dat wordt uitgespeeld het meest cynische deel van het hele gesprek. Preneel heeft het cru door.

“Eerst was de hoogste op de Apocalypse terrorisme, dan drugs, en nu hebben ze ontdekt dat je nog meer emoties kunt bespelen door het hebben over Child Sexual Abuse Material. Dat wordt politiek gebruikt als wapen om te zeggen dat er overal achterdeuren in WhatsApp moeten.“

Het misbruik van kinderen is werkelijk gruwelijk, daar laat hij geen twijfel over. Maar achterdeuren in encryptie zouden ook elke dissident in elk autoritair regime in gevaar brengen. Het is geen vraag van of de wetgever ze zal eisen, het is een vraag van wanneer. Australië en Groot-Brittannië hebben de wetten al klaar, ze worden alleen nog niet afgedwongen.

De quantumcomputer waarop de NSA al kopieën van uw e-mails verzamelt ▶ 57:22

Wie denkt dat dit nog ver weg is, krijgt van Preneel een ontnuchterende reality check.

“Heel veel data die we vandaag versleutelen, gaat binnenkort achterhaald zijn als quantum computing ooit een feit wordt. We moeten ervan uitgaan dat tegen 2040 alle informatie die je nu stuurt, ontcijferd kan worden.“

Daar zit een tweede schok aan vast.

“In Utah staat een groot datacenter, ter grootte van enkele voetbalvelden, waar alle informatie die ze nu niet kunnen ontcijferen wordt opgeslagen, voor het geval ze dat ooit kunnen ontcijferen. Dat gebeurt vandaag.“

Met andere woorden: uw vandaag verzonden e-mails zitten al gekopieerd in een Amerikaans datacenter, in afwachting van de dag dat een quantummachine ze kan openen. Hoe ver is die machine nog af? “We moeten 20 miljoen qubits bouwen om de huidige systemen te breken. We zitten nu aan een paar honderd qubits en die werken nog niet heel goed.“ Wel, het probleem is al bekend sinds 1994, gepubliceerd door Peter Shor. Sinds 2006 organiseert Leuven academische conferenties over post quantum cryptografie.

De industrie reageert traag, omdat niemand vandaag wil betalen voor een ramp van morgen.

“Waarom zou ik nu een kleinere bonus krijgen of middelen inzetten voor een probleem dat in 2040 misschien opdaagt? In 2040 ben ik met pensioen. Eigenlijk gaat er niemand iets doen, behalve als de wetgever zegt dat het moet.“

Banken bewegen, automakers bewegen, want een auto die u in 2026 koopt zal nog rondrijden in 2040 en zou dan gehackt kunnen worden. De rest staat te wachten.

De magie van rekenen op data die je niet kan lezen ▶ 1:03:32

Het einde van het gesprek wordt verrassend hoopvol. Preneel beschrijft een onderzoekslijn die zijn eigen groep aan de Kai leuen domineert: cryptografie waarmee je analyses doet op data die voor jou onleesbaar blijven.

“Bijna de helft van mijn onderzoeksgroep is bezig met analyseren van versleutelde informatie. De data blijft vercijferd, niemand kan ze zien, en toch kun je bepaalde dingen uit halen. Dat lijkt magie, maar dat is cryptografie.“

Google gebruikt dit al, niet omdat het ineens privacy bewust geworden is, maar uit zakelijk eigenbelang. “Google weet niet wat je juist koopt, tenzij je Google Pay gebruikt of dat je het via Gmail laat toekomen. Maar als je iets koopt, gaat dat naar een website, en zij weten niet wat je daar juist doet, welk grijs horloge je gekocht hebt.“ En de website weet alleen dat er gekocht is, niet door wie. Beide partijen willen geen data uitwisselen die hun zakelijk geheim verraadt. Dus ze rekenen samen op data die geen van beiden ziet. Multiparty computation, heet dat. Privacy uit pure commerciële logica.

In Frankrijk gaat een bedrijf zelfs verder. Het draait AI op vercijferde gezondheidsgegevens.

“Een AI bedrijf in Frankrijk doet vandaag al AI op vercijferde data. Je geeft al uw medische gegevens versleuteld door, een programma berekent uw risico op een bepaalde ziekte, en zij weten absoluut niets. Het kost wel duizenden keren meer rekenkracht.“

De Europese eIDAS Wallet biedt een tweede stukje hoop. Met de juiste cryptografie kunt u een leeftijdsverificatie of een nationaliteitsbewijs delen zonder uw geboortedatum of woonplaats prijs te geven. “In de Europese eIDAS Wallet zou je kunnen zeggen: ik ben Belg en ik ben boven 18, en dat is alles wat je laat zien.“ Dat klinkt magisch, maar het is technisch al routine. De vraag is of overheden en bedrijven het zullen omarmen, of het zullen ondermijnen door alsnog te veel data te eisen.

Bitcoin en Ethereum zijn vanuit privacy oogpunt een nachtmerrie, omdat alle transacties publiek zijn. “Het probleem van Bitcoin en Ethereum is dat iedereen alle transacties ziet. Bij Zerocash is wie hoeveel geld heeft anoniem, en de transactie blijft volledig privé. Toch kun je bewijzen dat je genoeg geld hebt.“ Cryptomunten kunnen, met andere woorden, ook anders.

Cash, Quebec en wat te doen als de bank uw saldo "vergeet" ▶ 1:12:17

Het laatste deel van het gesprek krijgt een opvallend praktische dimensie. Preneel maakt zich zorgen over een wereld waarin cash verdwijnt. Niet omdat hij sentimenteel is over biljetten, maar omdat hij weet hoe broos digitale infrastructuur is.

“In Zweden is cash al verdwenen. Pak 98 procent van alle transacties is digitaal. Als het internet uitvalt of de elektriciteit weg valt, kun je niet meer betalen. Je maakt uw maatschappij heel kwetsbaar.“

Hij illustreert het met een persoonlijk verhaal. Op een conferentie in Quebec viel het elektriciteitsnet uit. Wat hij meemaakte, leest als de eerste pagina's van een rampenfilm.

“Ik heb in een conferentie gezeten in Quebec toen het elektriciteitsnet uitviel. Geen water meer, want geen pompen, restaurants gesloten, basisstations met batterijen voor zes tot acht uur, dan geen verbinding meer. Als bezoeker zit je dan zonder drinkwater, zonder eten, zonder communicatie.“

Vandaar zijn ouderwetse aanbeveling, die uit de mond van een wereldautoriteit cryptografie verrassend nuchter klinkt.

“Mijn advies: druk af en toe uw rekening af. Wat ga je doen als uw bank plots de helft van uw geld kwijt is, en gisteren stond er meer op? Je telefoon, is dat uw bewijs?“

De hosts beloven hun rekeningen voortaan af te printen. Het is geen luxe, het is verzekering tegen een fout in een back-up van een back-up van een back-up.

"Mensen kunnen we hacken, en dat is over vijftig jaar" ▶ 1:09:44

Voor de afsluiter speelt Preneel toekomstmuziek met de Apple Vision Pro als aanleiding. Wat als ons hoofd straks een computer draagt? Hij wijst naar de evolutie en blijft met de twee voeten op de grond.

“Een mens zal binnen 50 jaar heel anders zijn. De volgende stap is op uw ogen, daarna gaat dat in uw lichaam komen, en uiteindelijk gaan we onze hersenen uitbreiden. Dan komt brain to brain communicatie. Op een bepaald moment ga je een mens kunnen hacken.“

Of een mens hacken nu of pas over vijftig jaar zal kunnen, daar verschillen de hosts en hun gast ietwat van mening. Maar dat het ooit zover komt, daarover bestaat geen twijfel meer. Preneel ziet daar niet alleen risico's in, maar ook een nieuwe vraag: wat is realiteit nog, als immersieve technologie uw waarneming kan sturen, en uw emoties kan lezen voor reclame doeleinden? “We weten niet of de mensheid verstandig genoeg gaat zijn om al die dingen goed te controleren.“

Toch sluit hij niet af in cynisme. Zijn slotzin is bewust paradoxaal.

“Optimisme is de morele beauty. Maar dat is een goed pessimisme: ons optimisme start bij de vraag, oei oei oei, wat gaan we gaan doen? Hoopvol, maar niet optimistisch.“

In de Melkerij komt het gesprek op zijn natuurlijk einde. De hosts noteren dat zij zelf hun rekening voortaan zullen afdrukken, dat zij een vaatwasmachine zonder app gaan zoeken, dat hun camera op hun telefoon misschien een plakbandje verdient. Het is op zich een banale conclusie. Maar wie luistert naar Bart Preneel, beseft hoe zelden iemand met zijn precieze technische gezag de Belgische burger uitlegt waarom dat plakbandje niet paranoia is, maar een beetje zelfrespect in een wereld waarin uw vaatwasmachine inderdaad uw woonkamer mee bespiedt.

Discours probeert zulke gesprekken in dit land thuis te brengen, niet om angst te zaaien maar om de luisteraar dingen te geven die hij of zij niet eerder hoorde. Preneel vat zijn missie zo samen: hij is een hoopvolle pessimist. Vlaanderen had er meer mogen zijn, maar het is iets om mee te beginnen.